Niccolò Machiavelli 3 Mayıs 1469'da Floransa'da doğdu. Babası Bernardo hukuk okumuş, borçları yüzünden mesleğini yürütemeyen mütevazı bir adamdı; annesi Bartolomea de' Nelli'ydi. Aile eski itibarını korusa da parasızdı. Niccolò yedi yaşında Latince öğrenmeye başladı; asıl okulu, babasının Roma yazarlarıyla dolu kitaplığı oldu. Savonarola'nın devrilmesinden sonra, 1498'de yirmi dokuz yaşında Floransa Cumhuriyeti'nin İkinci Kançılaryası'na sekreter seçildi. On dört yıl elçilik göreviyle yollarda kaldı: 1502'de Cesare Borgia'nın karargâhında aylarca bekledi, 1510'da XII. Louis'nin sarayına gitti. Yazarlığı bu raporlarda doğdu; devletleri, orduları ve insanları soğukkanlı bir dikkatle tarif etmeyi orada öğrendi. 1512'de Medici ailesi Floransa'ya dönünce görevinden edildi; ertesi yıl bir komplo şüphesiyle hapsedilip işkence gördü. Sant'Andrea in Percussina'daki çiftliğine çekildi. Aralık 1513'te Francesco Vettori'ye yazdığı mektupta, gündüzleri köylüler arasında geçen günlerini ve akşamları eski yazarların karşısına geçip kaleme aldığı küçük kitabı anlattı: Prens. Ardından Titus Livius Üzerine Söylevler, Savaş Sanatı, Mandragora ve Floransa Tarihi geldi. Üslubu kısa, sert ve süssüzdür; ahlaki hüküm vermek yerine olanı olduğu gibi görme iddiası taşır. Siyaseti teolojinin ve erdem söyleminin dışına çıkarıp kendi başına bir inceleme alanı yaptı; İtalyan düzyazısına da konuşma diline yakın, canlı bir ses kazandırdı. 1527'de Medici'ler yeniden sürülünce eski görevine dönmeyi umdu, ama geçmişteki bağları yüzünden seçilmedi. 21 Haziran 1527'de Floransa'da öldü ve Santa Croce'ye gömüldü.
On dört yıl boyunca Floransa'nın 'İkinci Sekreteri' sıfatıyla elçilikler yapmış, Fransa Kralı, Cesare Borgia ve pek çok Roma papası ile doğrudan pazarlık masasına oturmuştur. Ülkesinin paralı askerlerin ihanetiyle felaketten felakete sürüklendiğini görerek bu konuda derin bir öfke biriktirmiştir. Haksız işkencelere uğraması ona hayatın ve iktidarların nankör doğasını kanıtlamıştır.
İşkenceden sağ çıkmayı başarmış dirençli bir ruha karşın, tozlu mektuplarında belirttiği üzere gündüzleri kaba çamurlu günlük kıyafetleriyle hanlarda zaman öldüren, geceleri ise çalışma odasına girerken asil, tarihi bilgelerle sohbete lâyık saray kıyafetlerini kuşanan yoksul düşmüş bir aydın.
İtalyan Halkı
Gerçekleri anlamayan, ama güçlü bir prens tarafından yönetildiklerinde sadakat gösterecek eğitilmemiş kitle.
Lorenzo de Medici
Bölünmüş İtalya'yı kurtarması umuduyla eserini kendisine atfettiği potansiyel otorite figürü.