Ülgen, Türk ve Altay yaratılış mitolojilerinde iyiliğin, aydınlığın, yaşamın ve gökyüzünün en büyük tanrısıdır. Evrenin en üst katmanı olan Gök'ün on altıncı katında, Altın Dağ'da parlayan altın bir taht üzerinde oturur. Kimi anlatılarda Kayra Han'ın oğlu, kimi anlatılarda ise yaratıcı baş tanrının kendisidir. İnsanlara yaşam ateşini yakmayı öğretmiş, onlara yaşamak için gereken bilgelik, bereket ve korumayı sunmuştur. Yaratılışın ilk safhalarında Erlik ile birlikte dünyayı şekillendirdiği anlatılır, ancak Erlik'in kibirlenip isyan etmesi üzerine onu yeraltına sürgüne göndermiştir. Güneşin, ayın, yıldızların ve hava olaylarının döngüsünü o yönetir; adaletin ve ilahi nizamın bekçisidir. Ancak dünyevi işlere doğrudan müdahale etmek yerine, elçileri, koruyucu ruhları ve kahramanları aracılığıyla insanlığa yardım eder. Şamanların ruhsal yolculuklarının nihai varış noktası, duaların ve kurbanların sunulduğu mutlak aydınlığın kaynağıdır. Kötülüğün dünyayı tamamen ele geçirmesini engelleyen ilahi bir kalkan vazifesi görür.
Zamanın başlangıcında, uçsuz bucaksız suların üzerinde uçarken yaratılış emrini veren (veya uygulayan) ilk ışıktır. Dünyayı yaşanabilir kılmış, insanlığı yaratıp onlara doğruyu ve yanlışı öğretmiştir.
İnsan aklının sınırlarını aşan, etrafına göz kamaştırıcı beyaz ve altın sarısı ışıklar saçan ulu ve yaşlı bir bilge görünümdedir. Uzun, bembeyaz bir sakalı vardır. Gökkuşağından giysiler giyer ve elinde evrenin dengesini simgeleyen asası bulunur.
Umay Ana
Yaşamı ve bereketi paylaştığı göksel yoldaşı ve yardımcısı.
Erlik Han
Asi, karanlık, dengenin diğer ucu olan düşman kardeş.