Jules Verne
Rondom de Maan is een klassieke sciencefictionroman van Jules Verne, gepubliceerd in 1870. Het dient als een direct vervolg op het boek van de auteur Van de aarde naar de maan (De la Terre à la Lune). Het werk vertelt het verhaal van drie ontdekkingsreizigers die, na in de ruimte te zijn gelanceerd in een enorme kanonskogel, er niet in slagen om op de maan te landen en stranden in een baan om de satelliet, gevolgd door hun avonturen tijdens de terugkeer naar de aarde.
Drie reizigers in een reusachtig, door mensenhanden vervaardigd projectiel slagen er door een afwijking tijdens de lancering niet in op de maan te landen en raken in een baan rond de maan gevangen in de meedogenloze leegte van de ruimte; het is hun strijd om te overleven tegen slinkende zuurstofvoorraden, de vrieskou van het heelal en de wetten van de zwaartekracht, terwijl ze pogen de controle over hun koers te herwinnen.
Het binnenste van een gigantisch cilindrisch aluminium projectiel dat vanuit Florida is gelanceerd en zich in de leegte van de ruimte tussen de aarde en de maan bevindt, en vervolgens in een baan rond de maan draait. Aan het einde van het verhaal de bodem van de Stille Oceaan voor de Amerikaanse kust.
Eind jaren 1860 (De reis vindt plaats tussen 1 december en 29 december). De periode na de Amerikaanse Burgeroorlog.
Het scherpe contrast tussen de vriendschappelijke, gevatte en hartelijke dialogen binnen in een krap, afgesloten projectiel en de ijzige, stille, dodelijke en peilloze duisternis van de omringende ruimte. Een beklemmende, maar tevens ontzagwekkende omgeving waarin het menselijk vernuft oog in oog komt te staan met de meedogenloze natuurwetten.
Een alwetende verteller in de derde persoon enkelvoud, die zo nu en dan tussenbeide komt om wetenschappelijke feiten rechtstreeks aan de lezer uiteen te zetten. De toon is even academisch als meeslepend en bij vlagen satirisch.
Newtons wetten van de universele zwaartekracht zijn leidend. De zwaartekracht, het ontbreken van wrijving, de middelpuntvliedende kracht, atmosferische breking en de ijzige kou van de ruimte nabij het absolute nulpunt vormen de fundamentele natuurwetten van het verhaal. In het luchtledige plant geluid zich niet voort en voorwerpen die naar buiten worden geworpen, blijven met dezelfde snelheid zij aan zij met het projectiel meebewegen.
De industriële revolutie en de negentiende-eeuwse wetenschappelijke verlichting, gekenmerkt door reusachtige technologische doorbraken en grenzeloos enthousiasme. Een culturele voedingsbodem waarin de Amerikaanse samenleving uitblinkt door durf, ondernemingszin en pragmatisme, en waarin het verlangen om het onmogelijke te verwezenlijken de massa meesleept.
Personages zijn gelijkmatig over de cirkel verdeeld; klik op de lijnen om het type relatie en de dynamiek te bekijken.
Bir çizgiye tıklayarak ilişki detayını açın.
De uiterst rationele, ernstige en op wetenschappelijke berekeningen berustende koelbloedigheid van Barbicane wordt in evenwicht gehouden door de vrolijkheid, artistieke verbeeldingskracht en relativerende humor van Michel Ardan. Zij koesteren een diep wederzijds respect en genegenheid voor elkaar.
"- Schitterend verwoord! riep Barbicane uit. Weet je, Michel, voor een kunstenaar ben je buitengewoon scherpzinnig!"
Ooit waren zij grote rivalen en aartsvijanden, maar nadat hun geschil eerlijk is bijgelegd, vormen zij binnen het projectiel een volmaakt op elkaar ingespeeld team. Beiden zijn rationeel en wiskundig ingesteld; tussen hen bestaat een gelijkwaardig intellectueel gewicht en een vlekkeloos partnerschap.
"Ondertussen hield Barbicane vol dat Nicholl, als hij er wat langer over had nagedacht, deze formule eveneens had kunnen vinden."
Nicholls starre realisme en zwijgzaamheid botsen voortdurend op een gemoedelijke manier met Ardans spraakzaamheid en impulsiviteit. Hoewel Nicholl soms met moeite de kolder van Ardan kan verdragen, koestert hij een oprechte genegenheid voor hem.
"- Dat kan toch niet waar zijn! riep Michel uit... Nicholl en Barbicane sloegen echter geen acht op de grappen van Michel Ardan."
Maston koestert een welhaast verafgodende eerbied en bewondering voor zijn clubpresident. In zijn ogen is het uitgesloten dat Barbicanes plannen mislukken; Barbicane boezemt hem als leider vertrouwen in, en Maston is bereid zijn leven voor hem te geven.
"J.-T. Maston wilde zelfs niets horen over een terugkeer. Hij weigerde die plek te verlaten zonder op zijn minst het graf van zijn vrienden te hebben gezien."
Hoewel beiden wetenschappers dan wel vurige waarnemers zijn, maken ze achter de telescoop voortdurend ruzie en gaan weddenschappen aan vanwege hun uiteenlopende overtuigingen over de toestand van het projectiel.
"- Wat je daar ziet, is het projectiel! bleef J.-T. Maston maar herhalen. - Welnee, dat is het niet! antwoordde Belfast."
Ardan dicht de huishond menselijke eigenschappen toe, praat voortdurend tegen het dier en vindt bij deze toeverlaat troost, vrolijkheid en gezelschap tijdens de gevaarlijke reis.
"- Kom, Diana, kom mijn meisje! zei hij, mijn meisje wier naam in de jachtannalen genoemd zal worden..."
Tijdens de diepzeemetingen in de oceaan en de zoekoperatie naar het projectiel is er een professionele gezagsketen, maar ook wederzijds respect en hoffelijkheid.
"- Gaat u liggen, mijnheer, gaat u liggen! antwoordde luitenant Bronsfield met de grootst mogelijke hoffelijkheid."
Ardan voelt een diep geweten en verantwoordelijkheidsgevoel voor zijn hond Satelliet, die zwaargewond raakte bij de lancering van het projectiel; na diens dood laat hij hem met groot verdriet in de ruimte achter.
"Ik zou liever een van mijn armen geven dan één poot van mijn arme Satelliet!"
