Moeder Aarde, de tijdloze en eeuwige getuige van de roman, is de universele vertegenwoordiger van de hogere wil die het verdriet draagt dat de mensheid lijdt door oorlogen. Ze is als een personage dat versmolten is met Tolgonaj. Op elke herdenkingsdag voor de doden is haar stem te horen in de stilte van het veld; ze heelt de pijn en spreekt over de eeuwigheid van het leven. Ze is een goddelijke/ecologische entiteit die de moorden van oorlogen verafschuwt en in de spiegel van Tolgonajs ziel bevestigt dat de mensheid behoefte heeft aan vriendelijkheid, zweet des aanschijns en het scheppen van leven.
Een zwijgzame reus die al eeuwenlang is gekneed door het zweet van menselijke voorhoofden en niet bezoedeld is door het bloed van oorlogen.
Niet fysiek; zij is de verpersoonlijking van de natuur in de vorm van velden, de bries, graanschoven en stoppelvelden.
Tolgonay
Zowel een vertrouwelinge als een weerspiegeling van haar lot.
İnsanlık
De immense kudde die zij in haar schoot koestert, maar om wier wandaden zij tranen vergiet.