De opperbevelhebber van de Onafhankelijkheidsoorlog, de eerste president van de Grote Nationale Assemblee van Turkije en de oprichter van de Republiek Turkije. Door op 19 mei 1919 in Samsun aan land te gaan, stak hij het vuur aan de lont voor het creëren van een onafhankelijke natiestaat uit het wrak van het instortende rijk. Naast zijn militaire genie vocht hij met een enorme politieke en diplomatieke strategie tegen zowel de bezettingslegers van de Geallieerde Mogendheden als tegen de Sultan en de Kalief die hen steunden. Hij voerde elke fase van de revolutie uit wanneer de tijd rijp was en aarzelde niet om zelfs van zijn nauwste vrienden afscheid te nemen omwille van zijn principes. In de 'Nutuk' legde hij aan zijn natie uit hoe dit unieke vaderland werd gesticht, gebaseerd op documenten, met onwrikbare logica en historische verantwoordelijkheid. Hij is een unieke revolutionair die geen andere legitimiteit erkende dan de soevereiniteit van het volk.
Geboren in Macedonië en afgestudeerd aan de Militaire Academie, is hij een officier die persoonlijk vocht in de Balkanoorlogen, bij Gallipoli en op de Kaukasische en Syrische fronten, waarbij hij de militaire en burgerlijke ineenstorting van het land nauwlettend observeerde. Door het morele en politieke faillissement van het Sultanaat en het Ottomaanse bestuur direct uit de monden en houdingen van de Sultans zelf te zien, geloofde hij in zijn hart, zelfs tijdens de oorlogsjaren, dat de natie haar eigen lot moest bepalen.
In de tekst van de 'Nutuk' worden fysieke beschrijvingen van hemzelf zelden gegeven; echter, als 'Gazi' en 'Maarschalk' wordt hij gezien als een respectabele en charismatische leider met een trotse houding, die zelfs in burgerkleding altijd een militaire waardigheid uitstraalt en zijn omgeving domineert met zijn aanwezigheid. Hij bezat een fysieke weerbaarheid die sterk genoeg was om aan het hoofd van zijn leger te blijven staan, ondanks gebroken ribben tijdens de Slag bij de Sakarya.
Çerkez Ethem
De opstandige militieleider die hij onmiddellijk verpletterde en tot landverrader uitriep zodra deze bevelen weigerde op te volgen.
Damat Ferit Paşa
De verpersoonlijking van landverraad en hielenlikkerij aan het hof van de sultan; zijn aartsvijand.
Kâzım Karabekir Paşa
De bevelhebber die hem sinds Erzurum steunde, maar met wie hij later brak en tegenover wie hij kwam te staan vanwege diens afwijkende visie op de republiek.
İsmet Paşa (İnönü)
Zijn meest vertrouwde wapenbroeder en enige vertrouweling, die hij zowel op het politieke als op het militaire toneel met volmacht bekleedde.
Rauf Bey (Hüseyin Rauf Orbay)
Zijn bondgenoot aan het begin van de Nationale Strijd, maar later zijn behoudende politieke rivaal met wie de wegen scheidden tijdens het hervormingsproces.