Autor · 1 dzieł
Oliver Napoleon Hill urodził się 26 października 1883 roku w jednoizbowej chacie pod Pound, w hrabstwie Wise w Wirginii. Był to ubogi zakątek Appalachów; ojciec, James, utrzymywał rodzinę z dentystyki. Matka, Sarah, zmarła, gdy chłopiec miał dziewięć lat. Druga żona ojca, Martha, była kobietą wykształconą: posłała dziecko do szkoły i włożyła mu w ręce maszynę do pisania.
W wieku trzynastu lat zaczął pisywać do małych gazet górskich miasteczek; po latach sam przyznał, że w tygodnie bez wiadomości zmyślał to, co pisał. Szkołę skończył jako siedemnastolatek, przez krótki czas uczył się w szkole handlowej, a w 1901 roku trafił do kancelarii Rufusa Ayersa, adwokata i przemysłowca węglowego. Jego przedsięwzięcia, od handlu drewnem po szkołę samochodową, upadały jedno po drugim; w 1908 roku przeniósł się do Waszyngtonu, a założone w 1919 roku pismo „Hill's Golden Rule” wreszcie przyniosło mu czytelników.
W 1928 roku wydał ośmiotomowe Prawo sukcesu, które dało mu krótki dostatek. Prawdziwy przełom przyszedł w środku wielkiego kryzysu, wraz z wydrukowaną w 1937 roku książką Myśl i bogać się. Swoją opowieść oparł na twierdzeniu, że w 1908 roku Andrew Carnegie powierzył mu zbudowanie filozofii sukcesu; nie znaleziono żadnego dokumentu potwierdzającego to spotkanie. Po 1952 roku wykładał wspólnie z W. Clementem Stone'em, a w 1963 roku powołał własną fundację.
Pisał krótkimi zdaniami, tonem rozkazującym, powtarzając formuły; stworzył język, który sprowadzał pragnienie, wiarę i wytrwałość do mierzalnych kroków. Większości opowieści o spotkaniach ze słynnymi przemysłowcami, zdobiących jego książki, nie udało się udokumentować, ale ten sposób opowiadania stał się wzorcem literatury poradnikowej. Zmarł 8 listopada 1970 roku w Greenville w Karolinie Południowej, w wieku osiemdziesięciu siedmiu lat.
Hill pisał wewnątrz długiego amerykańskiego zwyczaju traktowania bogactwa jako sprawy charakteru: gruntem była dla niego wiara Nowej Myśli w potęgę umysłu, poradniki sukcesu Orisona Swetta Mardena i protestancka etyka pracy. Po krachu 1929 roku miliony czytelników bez pracy zwróciły się ku językowi, który ujmował biedę nie jako kłopot ekonomiczny, lecz duchowy. Wraz z wydaną w 1936 roku książką Dale'a Carnegiego Jak zdobyć przyjaciół i zjednać sobie ludzi rozwój osobisty stał się gatunkiem z własnym rynkiem.
