Autor · 1 dzieł
Niccolò Machiavelli urodził się 3 maja 1469 roku we Florencji. Ojciec, Bernardo, studiował prawo, lecz długi nie pozwalały mu swobodnie wykonywać zawodu; matka nazywała się Bartolomea de' Nelli. Rodzinie zostało dawne nazwisko, nie pieniądze. W siódmym roku życia zaczął uczyć się łaciny, ale prawdziwą szkołą była ojcowska biblioteka, pełna autorów rzymskich.
Po upadku Savonaroli, w 1498 roku, mając dwadzieścia dziewięć lat, został wybrany sekretarzem Drugiej Kancelarii Republiki Florenckiej. Przez czternaście lat jeździł z poselstwami: w 1502 czekał miesiącami w obozie Cezara Borgii, w 1510 udał się na dwór Ludwika XII. Jego pisarstwo narodziło się w tych raportach; tam nauczył się opisywać państwa, wojska i ludzi chłodnym okiem.
W 1512 roku, gdy Medyceusze wrócili do Florencji, stracił urząd; rok później osadzono go w więzieniu i torturowano pod zarzutem spisku. Usunął się do swojego gospodarstwa w Sant'Andrea in Percussina. W liście do Francesca Vettoriego z grudnia 1513 roku opisał dni spędzane wśród chłopów i wieczory przed dawnymi autorami, przy małej książce: Księciu. Potem przyszły Rozważania nad pierwszym dziesięcioksięgiem historii Rzymu Liwiusza, O sztuce wojny, Mandragora i Historie florenckie.
Jego zdanie jest krótkie, twarde i bez ozdób; zamiast wydawać wyrok moralny, rości sobie prawo widzenia rzeczy takimi, jakie są. Wyprowadził politykę z teologii i z mowy o cnocie, czyniąc z niej osobny przedmiot badania, a prozie włoskiej dał żywy głos, bliski mowie potocznej. Kiedy w 1527 roku znów wypędzono Medyceuszy, liczył na dawne stanowisko, lecz przeszłe związki zaważyły przeciw niemu. Zmarł we Florencji 21 czerwca 1527 roku i spoczął w Santa Croce.
Machiavelli pisał w latach wojen, gdy wojska francuskie, hiszpańskie i cesarskie dzieliły między siebie Włochy; półwysep rozpadał się na zwaśnione państewka, a papiestwo sięgało po władzę doczesną. Humanistyczny powrót do starożytności był i jego gruntem, ale dawny wzorzec zwierciadła książęcego, uczący władców cnoty, odwrócił na nice. Wahanie Florencji między republiką a panowaniem Medyceuszy stało w centrum jego sporu, a pisanie ludowym włoskim zamiast łaciny należało do tego samego wyboru.
