Autor · 1 dzieł
William Shakespeare urodził się w 1564 roku w Stratford-upon-Avon; zapis chrztu nosi datę 26 kwietnia. Ojciec, John Shakespeare, rękawicznik i garbarz, awansował w zarządzie miasteczka i w 1568 roku został wybrany bailiffem, na najwyższy tamtejszy urząd; matka, Mary Arden, pochodziła z rodziny ziemiańskiej. Przyjmuje się, że w miejscowej King's New School uczył się łaciny i retoryki oraz czytał Owidiusza i Wergiliusza. W wieku osiemnastu lat poślubił starszą o osiem lat Anne Hathaway; najpierw urodziła się Susanna, potem bliźnięta Hamnet i Judith.
Z lat między 1585 a 1592 nie zachował się żaden dokument; pod koniec tej luki mówiono o nim na londyńskich scenach i jako o aktorze, i jako o autorze. W 1592 roku Robert Greene zbył go jako „wronę parweniuszkę, ustrojoną w nasze pióra”; złośliwość tę uznaje się za dowód, że jego nazwisko już krążyło. W latach, gdy zaraza zamykała teatry, wydał Wenus i Adonisa i zadedykował poemat hrabiemu Southampton.
W 1594 roku został udziałowcem Trupy Lorda Szambelana; w 1599 znalazł się wśród założycieli Globe, a w 1603, po wstąpieniu na tron Jakuba I, zespół przyjął nazwę Trupy Króla. Romeo i Julia należy do tych lat wznoszenia się. W 1596 stracił jedenastoletniego syna Hamneta, rok później kupił New Place, największy dom w Stratfordzie.
Zbliżył biały wiersz do mowy potocznej i pozwolił królowi i grabarzowi mówić na tej samej scenie z równą powagą. Rozluźnił granice odziedziczonych gatunków, przeplatając komedię z tragedią. Zmarł w Stratfordzie w 1616 roku, mając pięćdziesiąt dwa lata, i został pochowany w kościele Świętej Trójcy. Większość jego sztuk przetrwała dzięki Pierwszemu Folio, zebranemu w 1623 roku przez kolegów ze sceny, Hemingesa i Condella.
Shakespeare pisał w ostatnich latach Elżbiety I i pierwszych Jakuba I. W Londynie dopiero co powstały pierwsze komercyjne teatry publiczne; renesansowy humanizm wyniósł teksty antyczne na scenę, a biały wiersz zapoczątkowany przez Marlowe'a stał się językiem dramatu. Teksty przechodziły przez cenzurę Master of the Revels, a purytanie oskarżali teatr o niemoralność i żądali jego zamknięcia. Pisanie dla sceny nie uchodziło jeszcze za zajęcie godne szacunku; tworzono pomiędzy gustem dworu a gustem gawiedzi. Nawroty zarazy i niepokój o sukcesję nadawały ton epoce.
