Alexandre Dumas
Trzej muszkieterowie to światowej sławy historyczna powieść przygodowa autorstwa Alexandre’a Dumasa, szczegółowo opisująca przygody d'Artagnana, dzielnego młodzieńca, który przybywa do siedemnastowiecznej Francji z pragnieniem wstąpienia do gwardii królewskiej. Po przyjeździe do Paryża d'Artagnan zostaje wplątany w dworskie intrygi, spiski polityczne i niebezpieczne pojedynki.
Wyprawa d'Artagnana i jego trzech wiernych przyjaciół muszkieterów do Anglii w celu odzyskania diamentowych zawieszek, by ocalić honor królowej Anny Austriaczki i pokój we Francji, a także śmiertelne pułapki zastawiane przez kardynała Richelieu, dążącego za wszelką cenę do pokrzyżowania ich planów dla własnych ambicji politycznych i osobistych.
Mroczne ulice Paryża, pałac Luwr, rezydencja pana de Tréville, lochy Bastylii oraz trakty łączące Francję z Anglią (Amiens, Calais).
Około 1625 roku (pierwsza połowa XVII wieku).
Rycerska, pełna napięcia i brawury sceneria, przesiąknięta intrygami politycznymi XVII-wiecznej Francji, nieustannym niebezpieczeństwem, walką o honor i szczękiem szpad.
Wszechwiedzący narrator trzecioosobowy o erudycyjnym, lekko ironicznym i porywającym tonie, który momentami zwraca się bezpośrednio do czytelnika.
Honor i godność stoją wyżej niż życie czy majątek. Spór między szlachcicami a muszkieterami nie może zakończyć się bez rozlewu krwi lub bezwzględnego zwycięstwa. Bezpieczeństwo królestwa kształtuje ukryta walka o dominację między królem a kardynałem. Muszkieterowie odpowiadają jedynie przed swoim dowódcą i królem, a ich pojedynki ze strażnikami kardynała, choć nielegalne, cieszą się cichym przyzwoleniem.
Opływająca w rygor i hierarchię Europa czasów panowania Ludwika XIII, kiedy to kardynał Richelieu sprawuje faktyczną władzę w państwie, a napięcia dyplomatyczne między protestancką Anglią a katolicką Francją i Hiszpanią sięgają zenitu.
Postacie są rozmieszczone równomiernie na okręgu; kliknij linie, aby poznać typ i dynamikę relacji.
Bir çizgiye tıklayarak ilişki detayını açın.
Ich relacja, zrodzona z wyzwania na pojedynek, po wspólnej walce ramię w ramię przeradza się w głęboki podziw i gotowość do poświęceń. Atos docenia zmysł strategiczny d'Artagnana, ten zaś podziwia szlachetną i powściągliwą postawę Atosa, traktując go jak moralny kompas.
Podczas pierwszego wielkiego starcia ze strażnikami kardynała d'Artagnan ratuje życie rannemu Atosowi, a później, przy planowaniu tajnej podróży, Atos powierza mu dowodzenie, uznając jego odwagę i deklarując gotowość podążania za nim.
Choć d'Artagnan często serdecznie kpi z próżności i chełpliwości Portosa, bezgranicznie ufa jego sile w walce i lojalności. Portos zaś, nierzadko zdumiony sprytem Gaskończyka, chętnie mu ulega.
Podczas ich pierwszego spotkania w rezydencji pana de Tréville d'Artagnan przypadkowo odkrywa, że olśniewający pas Portosa od spodu jest zwykłą tandetą, czym zawstydza go i prowokuje wyzwanie na pojedynek.
D'Artagnan, niechcący ujawniając sekretne miłostki Aramisa, początkowo ściąga na siebie jego niechęć, jednak delikatność i odwaga Gaskończyka zjednują sobie rycerskie serce ukryte za kościelną maską Aramisa.
Dochodzi między nimi do ostrej konfrontacji o znalezioną chusteczkę damy, lecz po wspólnej walce ze strażnikami ta rywalizacja przeradza się w niezłomną więź.
D'Artagnan zakochuje się w niej bez pamięci od pierwszego wejrzenia. Ich relacja rozkwita, gdy ratuje ją z opresji. Gaskończyk z żarliwością podejmuje się misji ochrony ukochanej oraz reprezentowanej przez nią królowej, nie zważając na własne życie.
Gdy d'Artagnan zgadza się wyruszyć do Londynu w imieniu królowej, zwraca się do pani Bonacieux ze słowami wyznania, że kocha ją, a największą nagrodą za wypełnienie rozkazu będzie odwzajemnienie jego uczuć.
Król, zmuszony ulegać inteligencji i niezwykłym zdolnościom kardynała, nieustannie czuje frustrację z powodu przyćmiewania własnego autorytetu. Kardynał natomiast pociąga za sznurki władzy, traktując monarchę jedynie jako narzędzie do realizacji własnych celów.
Gdy dochodzi do starcia między ludźmi kardynała a muszkieterami króla, monarcha w duchu triumfuje z porażki gwardzistów kardynała i nagradza d'Artagnana sześciuset talarami (écu).
Buckingham żywi do królowej tak obezwładniającą obsesję, że gotów jest popchnąć Francję i Anglię do wojny. Królowa z kolei, rozdarta między ciężarem swojej pozycji a uczuciem do księcia, bezskutecznie próbuje go odtrącić i zapobiec katastrofie.
Podczas potajemnego spotkania królowa błaga księcia o powrót do Londynu, wręczając mu na znak swojego serca i uczuć palisandrową szkatułkę z diamentowymi zawieszkami.
Kpinki podczas pierwszego spotkania i doznana porażka fizyczna pozostawiają w d'Artagnanie trwałą traumę. Kiedy Rochefort kradnie również jego list polecający, wrogość ta przeradza się w bezwzględne pragnienie zemsty.
Ilekroć d'Artagnan dostrzega na ulicach Paryża tego czarnowłosego mężczyznę z blizną, natychmiast porzuca nawet najważniejsze sprawy i rzuca się za nim w szaleńczy pościg z dłonią na rękojeści szpady.
Biorąc pod swoje skrzydła d'Artagnana, syna dawnego przyjaciela, pan de Tréville poskramia porywczość młodzieńca i uczy go, jak przetrwać na dworze oraz w rygorze dyscypliny wojskowej.
Już pierwszego dnia udziela d'Artagnanowi rad, zalecając czujność w rozgrywkach między kardynałem a królem, a także pisze dla niego list polecający, by umożliwić mu naukę w akademii wojskowej.
Dzieli ich prawdziwa przepaść. Podczas gdy ona jest lojalną, młodą, dyskretną kobietą, gotową oddać życie za królową, jej mąż to tchórz myślący wyłącznie o własnej kieszeni, zmieniający zdanie pod lada presją.
Gdy pan Bonacieux zostaje przekupiony przez kardynała i Rocheforta, natychmiast zaczyna oskarżać żonę i szpiegować na rzecz kardynała; pani Bonacieux zarzuca mu natomiast, że stał się człowiekiem „nikczemnym i głupim”.
Choć z początku Planchet jest niezadowolony z bez grosza przy duszy pana, z czasem odwaga d'Artagnana, jego determinacja w trudnych chwilach i prawość sprawiają, że Planchet zaczyna darzyć go bezwarunkowym szacunkiem i oddaniem.
Gdy d'Artagnan sprawia mu solidne lanie, obietnica: „u mego boku czeka cię świetlana przyszłość” budzi w Planchecie respekt; podczas wyprawy do Londynu z okrzykiem „jestem z Pikardii!” bez lęku rzuca się na wrogów, by osłonić swego pana.
