Aureliusz Augustyn

Urodził się 13 listopada 354 roku w Tagaście, miasteczku Numidii, rzymskiej prowincji w Afryce Północnej. Ojciec, Patrycjusz, był drobnym urzędnikiem miejskim i porzucił pogaństwo dopiero u kresu życia; matka, Monika, była chrześcijanką i nigdy nie zwolniła uchwytu, jaki miała na synu. Gramatyki i retoryki uczył się w Madaurze, a następnie w Kartaginie: w wielkim mieście chłopak z prowincji odkrył zarazem swoją ambicję i swoje rozproszenia. Mając osiemnaście lat przeczytał „Hortensjusza" Cycerona i książka zwróciła go ku filozofii. Przez blisko dziewięć lat pozostawał w kręgu manichejskich „słuchaczy", ucząc retoryki w Tagaście i Kartaginie. W Kartaginie kobieta, z którą żył, urodziła mu syna Adeodata. W 383 roku przeniósł się do Rzymu, a stamtąd do Mediolanu, siedziby dworu cesarskiego, gdzie objął opłacaną przez miasto katedrę retoryki. W Mediolanie kazania biskupa Ambrożego i pisma neoplatoników oderwały go od manicheizmu. Latem 386 roku w ogrodzie usłyszał głos: „weź i czytaj" — otworzył list Pawła i to stało się przełomem jego życia. W następną Wielkanoc Ambroży go ochrzcił. W drodze powrotnej do Afryki stracił matkę w Ostii. W Tagaście założył wspólnotę na wzór klasztorny, w 391 roku przyjął święcenia kapłańskie w Hipponie, a około 395 został tam biskupem. „Wyznania" pisał między 397 a 400 rokiem: zwrócona do Boga i rozgrzebująca własną przeszłość książka zmieniła sposób, w jaki na Zachodzie opisuje się życie wewnętrzne. Po złupieniu Rzymu w 410 roku zabrał się za „Państwo Boże", które kończył przez wiele lat. Jego sposób wypytywania pamięci, pożądania i czasu uczynił z tekstu teologicznego język wyznania i rachunku sumienia. Zmarł 28 sierpnia 430 roku w Hipponie oblężonej przez Wandalów.