George Orwell

Eric Arthur Blair urodził się w 1903 roku w Motihari, małym mieście w Indiach Brytyjskich. Ojciec był urzędnikiem kolonialnego zarządu opium; gdy syn skończył rok, matka, Ida, zabrała dzieci do Anglii. Dorastał między dwiema siostrami, w domu urzędnika o skromnych dochodach. W szkole z internatem, która przyjęła go za obniżoną opłatę, a potem w Eton wcześnie się nauczył, co znaczy być biednym wśród zamożnych. Zamiast na studia poszedł pod koniec 1922 roku do policji imperialnej w Birmie. Po pięciu latach, ze wstrętem do porządku, którego sam musiał pilnować, podał się do dymisji i postanowił pisać. Zmywał naczynia w Paryżu i żył wśród włóczęgów Londynu; z zapisków tamtych lat powstało Na dnie w Paryżu i w Londynie, wydane w 1933 roku pod nazwiskiem George Orwell. W 1936 roku tygodnie spędzone w domach górników północnej Anglii pokazały mu biedę z bliska; pod koniec roku pojechał na ochotnika na wojnę domową w Hiszpanii, dostał kulę w gardło i wrócił, uciekając przed czystkami we własnym obozie. W hołdzie Katalonii to książka tego pęknięcia: odtąd Orwell pisał przeciw stalinizmowi równie ostro jak przeciw faszyzmowi. W czasie wojny przygotowywał w BBC audycje dla Indii, potem prowadził felieton w Tribune. Chciał prozy przezroczystej jak szyba i uważał prostotę za broń przeciwko wszystkiemu, co mąci język polityki. W 1945 roku stracił żonę Eileen; w tym samym roku ukazał się Folwark zwierzęcy. Rok 1984, pisany na szkockiej wyspie Jura w miarę postępów gruźlicy, wyszedł w 1949. Zmarł w Londynie w styczniu 1950 roku, mając czterdzieści sześć lat; „Wielki Brat” i „nowomowa” weszły wraz z nim do mowy potocznej.