Niccolò Machiavelli urodził się 3 maja 1469 roku we Florencji. Ojciec, Bernardo, studiował prawo, lecz długi nie pozwalały mu swobodnie wykonywać zawodu; matka nazywała się Bartolomea de' Nelli. Rodzinie zostało dawne nazwisko, nie pieniądze. W siódmym roku życia zaczął uczyć się łaciny, ale prawdziwą szkołą była ojcowska biblioteka, pełna autorów rzymskich. Po upadku Savonaroli, w 1498 roku, mając dwadzieścia dziewięć lat, został wybrany sekretarzem Drugiej Kancelarii Republiki Florenckiej. Przez czternaście lat jeździł z poselstwami: w 1502 czekał miesiącami w obozie Cezara Borgii, w 1510 udał się na dwór Ludwika XII. Jego pisarstwo narodziło się w tych raportach; tam nauczył się opisywać państwa, wojska i ludzi chłodnym okiem. W 1512 roku, gdy Medyceusze wrócili do Florencji, stracił urząd; rok później osadzono go w więzieniu i torturowano pod zarzutem spisku. Usunął się do swojego gospodarstwa w Sant'Andrea in Percussina. W liście do Francesca Vettoriego z grudnia 1513 roku opisał dni spędzane wśród chłopów i wieczory przed dawnymi autorami, przy małej książce: Księciu. Potem przyszły Rozważania nad pierwszym dziesięcioksięgiem historii Rzymu Liwiusza, O sztuce wojny, Mandragora i Historie florenckie. Jego zdanie jest krótkie, twarde i bez ozdób; zamiast wydawać wyrok moralny, rości sobie prawo widzenia rzeczy takimi, jakie są. Wyprowadził politykę z teologii i z mowy o cnocie, czyniąc z niej osobny przedmiot badania, a prozie włoskiej dał żywy głos, bliski mowie potocznej. Kiedy w 1527 roku znów wypędzono Medyceuszy, liczył na dawne stanowisko, lecz przeszłe związki zaważyły przeciw niemu. Zmarł we Florencji 21 czerwca 1527 roku i spoczął w Santa Croce.
Przez czternaście lat służył jako „drugi sekretarz” Florencji, zasiadał przy stołach negocjacyjnych bezpośrednio z królem Francji, Cesare Borgią i wieloma rzymskimi papieżami. Widząc swój kraj spychany z katastrofy w katastrofę przez zdradę najemnych żołnierzy, żywił do tego głęboki gniew. Poddanie go niesprawiedliwym torturom udowodniło mu niewdzięczną naturę życia i władzy.
Zubożały intelektualista, który posiada nieugiętego ducha, przetrwał tortury; jak odnotowuje w swoich zakurzonych listach, dnie spędza w tawernach w szorstkich, zabłoconych codziennych ubraniach, ale nocą, wchodząc do swojego gabinetu, wkłada szlachetny strój odpowiedni do rozmów z dawnymi mędrcami.
İtalyan Halkı
Niewykształcona masa, która nie pojmuje realiów, lecz okaże wierność, gdy znajdzie się pod rządami silnego księcia.
Lorenzo de Medici
Potencjalny przywódca i autorytet, któremu dedykuje swe dzieło w nadziei, że wyzwoli i zjednoczy podzieloną Italię.