Peyami Safa

Peyami Safa urodził się 2 kwietnia 1899 roku w stambulskiej dzielnicy Gedikpaşa. Imię nadał mu poeta Tevfik Fikret, przyjaciel ojca. Ojciec, İsmail Safa, poeta z kręgu Servet-i Fünun, zmarł w Sivasie, dokąd zesłał go rząd Abdülhamida II; Peyami miał wtedy półtora roku. Matka, Server Bedia Hanım, wychowywała dwóch synów w niedostatku. Gruźlica kości, która w dziewiątym roku życia zaatakowała jego prawe ramię, kazała mu spędzić sporą część dzieciństwa na szpitalnych korytarzach; liceum Vefa, do którego wstąpił w 1910 roku, nie zdołał ukończyć. Uczył się dalej sam i sam opanował francuski. Mając osiemnaście lat, uczył w szkole, a w latach wojny pracował w zarządzie poczty. Opowiadania ogłaszane pod wspólnym tytułem Opowieści stulecia w gazecie Yirminci Asır, którą wydawał ze starszym bratem İlhamim, przyniosły mu pierwszych czytelników. Później pióro stało się źródłem utrzymania: pisał w Tercüman-ı Hakikat, Cumhuriyet i Tan. Z tej samej potrzeby wzięły się powieści popularne podpisywane Server Bedi oraz cykl o Cingözie Recaim. Dziewiąta sala chirurgiczna (Dokuzuncu Hariciye Koğuşu) z 1930 roku przemieniła ból chorowitego dzieciństwa w literaturę i stała się punktem zwrotnym. Rok później w Fatih-Harbiye napięcie między Wschodem a Zachodem przybrało kształt dziewczyny uwięzionej między dwiema stambulskimi dzielnicami. Ostre polemiki z Nâzımem Hikmetem, z którym niegdyś drukował się obok siebie, postawiły go na froncie idei, którego trzymał się do końca; w 1953 roku założył pismo Türk Düşüncesi. Pisał bez przerwy przez czterdzieści trzy lata. Do powieści tureckiej wprowadził naraz analizę psychologiczną, monolog wewnętrzny i spór idei, a najdalej posunął się w Fotelu mademoiselle Noraliyi i w Jesteśmy samotni. Po śmierci syna Merve, który zmarł podczas służby wojskowej, już się nie podniósł; umarł w Stambule 15 czerwca 1961 roku i został pochowany na Edirnekapı.