Olbrzymi i oszpecony dzwonnik katedry Notre-Dame w Paryżu. Porzucony jako niemowlę, zaadoptowany i wychowany przez Claude'a Frollo, Quasimodo pozostał całkowicie poza społeczeństwem ludzkim. Dzwony katedry i kamienne posągi są jego jedyną rodziną; ogłuchł od dźwięku dzwonów. Ukryta w nim czystość kiełkuje wraz z łykiem wody, którą podaje mu Esmeralda. Wdzięczność, którą czuje po raz pierwszy w życiu, zmienia się w namiętną i bezinteresowną miłość. Działa jako jej obrońca, ratując Esmeraldę z szubienicy i ukrywając ją w kościele, ale ostatecznie poddaje się losowi, który uniemożliwia mu jej uratowanie.
Gdy jako porzucone niemowlę leżał na drewnianej ławce w Dzień Porzuconych, narażony na publiczną odrazę, Claude Frollo zabrał go, nazwał Quasimodo i uwięził w wieży. Drwiny ludzi uczyniły z niego dzikie stworzenie, które nienawidzi społeczeństwa.
Potężny garb między łopatkami, częściowo niewidoma twarz z pieprzykiem zakrywającym jedno oko, skrzywiona klatka piersiowa, krzywe nogi; przypomina wielką, niekształtną kosę. Ma rude, szorstkie włosy i wyjątkowo krępą budowę ciała.
Esmeralda
Jego miłość i ubóstwiane piękno
Jehan Frollo
Szyderczy wróg i zarazem jego ofiara
Claude Frollo
Jego pan, zarządca i ojciec