Tahire Hanım, matka Sefiki, reprezentuje tradycyjne praktyki w społeczeństwie epoki Tanzimatu, interesy klasowe i bezlitosną presję pogarszającej się sytuacji ekonomicznej na rodziców. Jako jedyny sposób na uratowanie rodziny, która straciła dawną zamożność i jest skazana na życie za dwa tysiące kuruszy miesięcznie, oraz by uchronić męża przed więzieniem z powodu długu w wysokości pięciuset sakiewek, decyduje się wydać młodą i piękną córkę, Sefikę, za paszę o 24 lata starszego od niej. Dla niej fakt, że Ata jest sierotą i skromnym studentem, czyni go nieodpowiednim kandydatem dla jej córki. Nie wierzy w romantyczne uczucia; w jej opinii miłość to jedynie wytwór wyobraźni, który musi nastąpić po pełnym szacunku, honorowym małżeństwie i wygodnym życiu.
W przeszłości wiodła wygodne życie we wspaniałych rezydencjach z liczną służbą. Jednak po tym, jak majątek męża został wyczerpany, a ład finansowy rodziny załamał się, musiała doświadczyć traumy. Jako matka, strach przed powrotem do nędzy lub znalezieniem się na ulicy stworzył w niej traumatyczny i bezduszny pragmatyzm.
Choć w utworze brakuje długich opisów jej fizyczności, jawi się jako kobieta w średnim wieku, która podkreśla swoją pozycję w hierarchii domowej i nosi w swoim stroju oraz sposobie bycia ślady dawnego życia jako właścicielka rezydencji.
Halil Bey
Mąż, nad którym przejęła kontrolę z powodu jego słabości, lecz zarazem lituje się nad nim.
Şefika Hanım
Córka, w której widzi zbawienną szansę i bilet do ocalenia; wywiera na nią presję, by myślała pragmatycznie.