Jest kruchą młodą dziewczyną, która uważała, że jej ojciec nie żyje, a wychowała się w chronionym domu pod opieką niani. Jednak jej głęboka miłość do İslâma Beya i uczucia patriotyczne wyprowadzają ją poza granice domu. Kiedy İslâm Bey wyrusza na wojnę, zamiast zostać w domu i trwać w biernej żałobie, obcina włosy, wkłada męskie ubranie, nazywa siebie „Âdemem” i dołącza do ochotników. Na polu bitwy opiekuje się rannymi i pragnie podążać za İslâmem, gdy ten znajduje się w niebezpieczeństwie. Przez całą sztukę postać ta przełamuje bierne ograniczenia osmańskich kobiet i zmienia się w wojowniczkę, symbolizując, że obrona ojczyzny jest obowiązkiem każdego, niezależnie od płci.
W bardzo młodym wieku została sierotą z powodu ucieczki ojca (Ahmeda Beya) przed sądem wojskowym oraz śmierci matki; wychowała ją niania, Hanife Hanım. Przez długi czas żyła w przekonaniu, że jest sierotą.
Początkowo pojawia się w Manastirze w eleganckich i schludnych kobiecych sukniach. Od momentu, gdy zaczyna odgrywać swoją prawdziwą, aktywną rolę w sztuce, występuje pod postacią młodego, bezbrodego chłopca (Âdema), noszącego mundur rekruta.
Sıdkı Bey
Początkowo opiekuńczy dowódca, który lituje się nad nią i nie chce przydzielać jej zadań; w ostatecznym rozrachunku jej rodzony ojciec.
İslâm Bey
Jej ukochany, dowódca i bratnia dusza, dla której rzuca się w wir wojny i w oblicze śmierci.
Hanife Hanım
Jej przybrana matka, która ją wychowała i którą porzuciła z przeprosinami na ustach.