354 yılının 13 Kasım'ında, Roma'nın Kuzey Afrika eyaleti Numidia'daki Thagaste kasabasında doğdu. Babası Patricius küçük bir yerel görevliydi ve pagan inancını ancak ölümüne yakın bıraktı; annesi Monica ise Hıristiyandı ve oğlunun üzerindeki etkisini hiç yitirmedi. Madauros'ta, ardından Kartaca'da dilbilgisi ve retorik okudu; taşradan gelen genç, büyük kentte hem hırsını hem de savrulmalarını buldu. On sekiz yaşındayken Cicero'nun Hortensius'unu okuması onu felsefeye yöneltti. Yaklaşık dokuz yıl Maniheizmin "dinleyici" halkasında kaldı, Thagaste ve Kartaca'da retorik dersleri verdi. Kartaca'da birlikte yaşadığı kadından oğlu Adeodatus doğdu. 383'te Roma'ya, oradan da imparatorluk sarayının bulunduğu Milano'ya geçerek kentin maaşlı retorik hocası oldu. Milano'da piskopos Ambrosius'un vaazları ve Yeni Platoncu metinler onu Maniheizmden kopardı. 386 yazında bir bahçede duyduğu "al ve oku" sesiyle Pavlus'un mektubunu açması hayatının kırılma noktası oldu; ertesi yıl Paskalya'da Ambrosius tarafından vaftiz edildi. Afrika'ya dönerken Ostia'da annesini kaybetti. Thagaste'de manastır benzeri bir topluluk kurdu, 391'de Hippo Regius'ta rahip, 395 dolaylarında piskopos oldu. İtiraflar'ı 397-400 arasında yazdı: Tanrı'ya seslenen, kendi geçmişini didikleyen bu kitap Batı edebiyatında iç dünyanın anlatımını değiştirdi. 410'da Roma'nın yağmalanması üzerine kaleme aldığı Tanrı Devleti'ni yıllar süren bir emekle tamamladı. Belleği, arzuyu ve zamanı sorgulayan üslubu, ilahiyat metnini bir itiraf ve öz-sorgulama diline dönüştürdü. 28 Ağustos 430'da, Vandalların kuşattığı Hippo'da öldü.
Tagaste'de, dindar bir anne ve pagan bir babanın çocuğu olarak dünyaya geldi. Küçüklüğünde klasik diller eğitiminde zorlandı, öğrenmeyi sevmese de dayak korkusuyla okudu. Ergenliğinde kendini zevklere, hırsızlıklara (armut çalma olayı) ve gösterilere verdi. Zengin bir adam olmak ve saygı görmek için hitabet (retorik) öğretmeni oldu. Uzun yıllar bir kadınla nikahsız yaşadı ve ondan Adeodat adında bir oğlu oldu. Manicilik tarikatinin karanlık inançlarına yıllarca hizmet etti.
Metin boyunca yazarın kendi iç durumuna (şişmiş gözler, inleyen göğüs, yorgun beden vb.) dair hisleri aktarılsa da, standart bir fiziksel betimlemesi Kutsal Kitap ve itiraf tasvirlerinin ardında kalır. Ancak entelektüel ağırlığını taşıyan gözlemci bakışları ve yorgun ama dirayetli duruşu sezilir.
Monika
Kendisini dünyevi uçurumlardan kurtarmak için ömrü boyunca gözyaşı döken ve dua eden vefakar annesi.
Tanrı
Ruhunun her saniyesini ithaf ettiği yaratıcısı, mutlak aşkı ve merhamet dilediği Rabbi.
Alypius
Günahı ve aydınlanmayı birlikte deneyimlediği en güvendiği ahlaki yoldaşı.
Ambrosius
İlahi gerçekleri kelimelerin ötesinde anlamasını sağlayan ruhani mentoru.