Digne şehrinin Piskoposu olan bu ulu ve bilge şahsiyet, romanın felsefi erdem omurgasıdır. Gençliğindeki lüks ve asil Fransız geleneğinden uzaklaşarak kendini tümüyle fakirlere, yetimlere ve hastalara adamıştır. Aldığı yüksek miktardaki maaşın neredeyse tamamını yoksullar ve hapishanedekiler için sosyal yardımlara harcar, evinin kapılarını asla kilitlemez. Toplumda hiç kimsenin evine almaya cesaret edemediği lanetli Jean Valjean'ı masasına oturtarak ağırlar. Gümüşlerini çalmasına rağmen onu adalete teslim etmek yerine 'Onların geri kalanını almayı unuttun' diyerek Valjean'ın ruhsal olarak dirilişine şans tanıyan mucizevi ve kutsal kişidir.
Aix Parlamentosundan bir ailenin oğludur. Gençliğinde Fransız ihilali döneminde eşiyle beraber göç etmek zorunda kalmış, tüberküloza yakalanan karısının ölümünden sonra bir nevi travmatik uyanışla tüm dünyevi zevklerinden feragat etmiştir. İtalya'dan döndüğünde tam bir dindar olarak karşımıza çıkar ve hazırcevaplığı ile Napolyon'un dikkatini çekip piskoposluğa atanır.
Uzun boylu sayılmaz ama 75 yaşına merdiven dayamış, çok sevimli, yuvarlak yüzlü ve narin bir asilzadedir. Temizliği her daim özenlidir. Pırıl pırıl ak pak yüzü, insana cenneti anımsatan aydınlık bir nur ve güven telkin eder.
Jean Valjean
Vicdanının ve yeni hayatının uyanmasını sağladığı baş karakter, ruhsal oğlu
Madam Magloire
Sürekli kilit ve güvenlik diye tutturan dünyevi ihtiyar kâhyası
Matmazel Baptistine
Ona körü körüne sadık olan, ruhsallığına tapan melek kız kardeşi
Eski Konvansiyonel G.
Ateist bir devrimci de olsa son demlerinde Tanrı'yı ve iyiliği onun önyargılarını yıkarak gösteren bilge.