Sefiller

Piskopos, Valjean'ı toplumun bütün nefretine rağmen sorgulamadan koşulsuz sevgiyle kabul eder. Onun karşılık beklemeden gösterdiği iyilik, Valjean'ın kendi benliğine duyduğu kini söküp atar ve hayatına ilahi bir rota çizer.

Piskopos'un onu jandarmalardan kurtararak 'Bu gümüşlerle sizing ruhunuzu satın aldım ve iyiliğe adadım' demesi.

Javert hukukun ve körü körüne disiplinin yılmak bilmez sadık hizmetkârıdır; Valjean ise merhametin ve ruhsal yenilenmenin temsilcisidir. Javert, Valjean'ın erdemlerine inanmayı reddederek onu sürekli uçurumun kenarına sürükler.

Javert'in Valiliğe gelip Madeleine'in eski bir forsa olduğunu Paris'e ihbar ettiğini söylemesi ve ona boyun eğmeyi reddetmesi.

Saf ve koşulsuz bir bağdır. Fantine, kızını uzaktan da olsa desteklemek, dondurucu kışta onu sıcak tutabilmek adına kendi saflığını, sağlığını, bedenini ve hayatını körü körüne kurban eder.

Fantine'in Cosette'e çorap, oyuncak ve sıcak tutacak etekler alabilmek için sırasıyla saçlarını, dişlerini ve vücudunu satması.

Madam Thenardier Cosette'yi bir eşya, bir köle gibi görür ve kendi kızlarına sunduğu tüm ayrıcalıklardan onu mahrum bırakıp şiddet uygular. Cosette boyun eğerek daima derin bir itaat ve sessiz bir korkuyla efendisinden kaçınmaya çalışır.

Dondurucu soğukta ve kapkaranlık gece yarısında hancı kadının Cosette'i korkutarak ve itercesine ormana zorla su çekmeye göndermesi.

Madam; gaddarlığı ve nefreti eyleme döken kaba güçken, kocası Mösyö Thenardier sinsi planları yapan ve müşterileri haraca bağlayan aklı temsil eder. Kadın iri yarı ve öfkeli olsa bile kocasının hilekâr otoritesi önünde sessizleşir.

Cosette'in zengin yabancı adam tarafından oyuncak bebekle sevindirilmesini madam izzet-i nefsine yediremezken, adamın karısını 'Bu sadece para için, adam ödüyor ses etme' diye uysallaştırması.

Fantine varoluşundaki ilk ve en saf aşkını Tholomyes'e körü körüne bağlarken, yaşça büyük ve çıkarcı Tholomyes için Fantine yalnızca geçici bir yaz eğlencesidir. Tek taraflı, trajik bir bağlanmadır.

Tholomyes'in pazar gezmesinden sonra diğer arkadaşlarıyla beraber Fantine ve diğer kızlara alaycı ve küstah bir veda mektubu bırakarak ortadan kaybolması.

Champmathieu hapse atılırsa Valjean'ın tüm korkuları son bulacak ve zengin hayatına devam edecektir, ancak Valjean zihninde başkasına haksızlık yapmayı kendi ruhunun yozlaşması olarak görür ve kaderin ona oynadığı bu zıtlık onu itiraf etmeye sürükler.

Valjean'ın Arras mahkemesinde duruşmaya girerek hakimine, 'Serbest bırakın onu, asıl Jean Valjean benim' demesi.

Önceleri Bay Madeleine'i çekemeyen ve kin güden Fauchelevent, adamın kendi canını riske atarak arabayı sırtlayıp onu mutlak bir ölümden kurtarmasıyla hayatının en büyük borcunu hisseder.

Valjean'ın çamurun içinde boğulmak üzere olan Fauchelevent'i ezici yük arabasının altından tek başına kaldırmadan önce ona yirmi altın teklif edip kimse kabul etmeyince bizzat girmesi.

Hapisten tabiata öfkeyle çıkan Valjean, Gervais'in iki frankını içgüdüsel ve vahşi bir dürtüyle çalar. Ancak bu, eski benliğiyle yaptığı son kötülük olur ve yaşadığı pişmanlık uyanışını tetikler.

Soğuk ve ıssız arazide Valjean'ın çocuğa bağırıp onu korkutması ardından kendi alçaklığının farkına vararak çocuğun adını çaresizce ovada yankılatıp gözyaşı dökmesi.

Valjean, kendi sisteminin farkında olmadan yok ettiği bu kadına sonsuz bir merhamet besler ve ondan af diler. Ölüm döşeğinde olan kadının tek hayali olan kızına sahip çıkma sözüyle onun ruhani babası gibi davranır.

Javert'in acımasız müdahalesi sonucu ölen Fantine'in başucunda Valjean'ın eğilip kızına sahip çıkacağını ve intikamını almayacağını fısıldaması.