J.K. Rowling
Harry Potter en de Steen der Wijzen is het eerste boek in de wereldberoemde serie van J.K. Rowling (1997). Het volgt het verhaal van Harry, die ontdekt dat hij een tovenaar is en naar Zweinsteins Hogeschool voor Hekserij en Hocus-Pocus gaat. Daar sluit hij vriendschappen en begint hij aan een avontuur om de legendarische Steen der Wijzen, die onsterfelijkheid schenkt, te beschermen tegen de duistere tovenaar Heer Voldemort.
De zoektocht van Harry Potter, een wees en een gekleineerd kind, om te ontdekken wie hij werkelijk is, en hoe hij, terwijl hij de toverwereld betreedt, moet leren omgaan met de erfenis van de duistere tovenaar Voldemort, die hem als baby probeerde te vermoorden maar faalde, en wiens naam nog altijd met angst en beven wordt gefluisterd.
Engeland; aanvankelijk het saaie en eentonige Ligusterlaan nummer 4 in Klein Zanikem, Surrey (een voorstad van Londen), vervolgens de stormachtige Hut op de Rots midden op zee, De Lekke Ketel in Londen, de verborgen winkelstraat de Wegisweg en het magische Perron negen driekwart op station King's Cross.
Begin jaren 90 (opgebouwd rond het contrast tussen moderne maar pre-millennium apparaten zoals televisies, video's en computerspellen aan de Ligusterlaan en de meer gotische, victoriaanse sfeer van de tovenaarswereld met perkament en stoomtreinen).
Een mysterieuze sfeer waarin duistere geheimen en magische mogelijkheden schuilgaan achter de alledaagse banaliteit, verrijkt met een gestaag groeiende nieuwsgierigheid en een aaneenschakeling van buitengewone gebeurtenissen. Er heerst een hoopvolle, maar tegelijkertijd onheilspellende stemming, veroorzaakt door de overgang van de beklemming van de saaie Dreuzelwereld naar een uitermate levendige, gevaarlijke en rijk gedetailleerde fantasiewereld.
Personele verteller in de derde persoon enkelvoud. Het verhaal biedt in het eerste hoofdstuk een blik van buitenaf op de abnormaliteiten in het universum door de gebeurtenissen vanuit het perspectief van meneer Duffeling te vertellen, waarna het zich volledig richt op de innerlijke belevingswereld, gedachten en observaties van Harry Potter, waardoor de lezer de toverwereld samen met hem ontdekt.
Tovenarij is een aangeboren maar verborgen talent dat door middel van een uitnodigingsbrief geschoold moet worden aan academies zoals Zweinstein. De toverwereld wordt voor de Dreuzelwereld (gewone mensen zonder magische gaven) verborgen gehouden binnen de kaders van het Internationaal Statuut van Geheimhouding en wordt gecontroleerd door het Ministerie van Toverkunst. Tovenaars communiceren via dieren (voornamelijk uilen), bewaren hun geld (Galjoenen, Sikkels, Knoeten) in een door kobolden geleide bank genaamd Goudgrijp, en toverstokken kiezen altijd zelf hun tovenaar.
Er is een scherp contrast aanwezig tussen de starre Britse middenklasse-cultuur (vertegenwoordigd door de familie Duffeling), die geobsedeerd is door uiterlijke schijn en wat de buren denken en wars is van enige fantasie, en de gesloten gemeenschap van Britse tovenaars, die prat gaat op haar eigenaardigheden, traditionele regels, excentrieke kledij en adellijke familiebanden.
Personages zijn gelijkmatig over de cirkel verdeeld; klik op de lijnen om het type relatie en de dynamiek te bekijken.
Bir çizgiye tıklayarak ilişki detayını açın.
Oom Herman probeert Harry fysiek en psychologisch te onderdrukken en te kleineren, omdat hij bang is voor het magische potentieel in hem. In plaats van angst heeft Harry eerder een lijdzaamheid en een verborgen cynisme ontwikkeld. Terwijl de brieven binnenstromen en Herman de controle verliest, nemen Harry's drang naar opstandigheid en bevrijding evenredig toe.
Wanneer Oom Herman hem beveelt zijn haar te kammen, negeert Harry deze rigide dwang en drijft hij innerlijk de spot met zijn gedrag.
Petunia projecteert de diepe jaloezie en haat die ze voelt voor de magische gaven van haar zus Lily indirect op Harry. Ze behandelt Harry niet als haar eigen vlees en bloed, maar als een ongewenste vlek in huis. In Petunia's ogen is Harry's afkomst beschamend en ze onderdrukt hem voortdurend.
Het feit dat Petunia Harry's haar met een keukenschaar zo kortwiekt dat hij bijna kaal is, toont aan hoezeer ze zijn fysieke aanwezigheid en anders-zijn niet kan verdragen.
Gesterkt door zijn ouders gebruikt Dirk Harry als zijn persoonlijke boksbal en mikpunt van spot. Harry overleeft door sneller te blijven dan hij en fysieke confrontaties te ontlopen. Met de komst van Hagrid en het openbaren van Harry's magische krachten wordt Dirks tirannieke heerschappij volledig verbrijzeld en maakt deze plaats voor angst.
In de dierentuin stompt Dirk Harry in zijn ribben om hem tegen de grond te duwen zodat hij de slang kan zien, en de doodsangst die hij vervolgens uitstaat wanneer het glas van het terrarium verdwijnt.
Hagrid is de sleutelfiguur die Harry uit een liefdeloze wereld weghaalt, hem helpt zijn eerste stappen in de toverwereld te zetten en het gebrek aan ouders compenseert. Hij is zeer barmhartig en beschermend naar Harry toe; Harry van zijn kant schenkt Hagrid onmiddellijk een groot vertrouwen. Tussen hen bestaat een warme, oprechte en eerlijke band.
Het moment waarop Hagrid Harry voor zijn verjaardag schroomvallig een zelfgemaakte chocoladetaart aanbiedt met daarop de tekst 'Fijne Verjaardag Harry'.
Tussen beiden bestaat een diep wederzijds respect en een professionele vriendschap. Terwijl Anderling zich angstiger, meer gebonden aan regels en openlijker in haar emoties toont, behoudt Perkamentus altijd een kalmere, meer mysterieuze en wijze houding. Hoewel ze tegenpolen lijken, handelen ze eensgezind wanneer zich grote rampen voordoen.
Wanneer ze de baby Harry achterlaten aan de Ligusterlaan, pinkt Anderling een traan weg, terwijl Perkamentus dit met een bedroefd knikje en een kalme troost beaamt.
Herman Duffeling is doodsbang voor en walgt intens van de fantastische vreemdheid en het oncontroleerbare karakter van de wereld die Hagrid vertegenwoordigt. Hagrid van zijn kant kan Hermans bekrompenheid en de kwellingen die hij Harry heeft aangedaan niet vergeven. De spanning tussen hen wordt niet beslecht door status of woordenwisselingen, maar door pure fysieke kracht en intimidatie.
Wanneer Duffeling kwaadspreekt over Perkamentus, ontsteekt Hagrid in woede en tovert hij met zijn roze paraplu een varkensstaart bij Dirk aan.
Het is een band die ontstaat doordat ze in de Zweinsteinexpres puur toevallig dezelfde coupé delen. Terwijl Harry zich ongemakkelijk voelt over zijn onwetendheid omtrent de tovenaarswereld, worstelt Ron met zijn armoede en het gevoel overschaduwd te worden door zijn vele broers. Het delen van lekkernijen en het uitwisselen van geheimen overbrugt echter deze verschillen en legt de basis voor een oprechte vriendschap.
Harry deelt het snoepgoed en de pasteitjes van het snoepkarretje gul en zonder bijbedoelingen met Ron, waardoor het ijs tussen hen breekt.
Hermeliens betweterige, assertieve en overdreven gezagsgetrouwe houding is uiterst irritant voor de onzekere Ron, die liever gewoon lol wil trappen. Hermelien beoordeelt Rons klungelige toverpoging openlijk, wat leidt tot een gespannen maar komische dynamiek tussen hen.
Hermelien die ziet dat Rons poging om Schurfie geel te toveren mislukt en hardop betwijfelt of het überhaupt wel een echte spreuk was.
Harry voelt zich overrompeld en ietwat geïntimideerd door Hermeliens snelle manier van praten, haar betweterigheid en het feit dat ze ronduit vertelt dat ze zijn naam in boeken heeft gelezen. Hij houdt zich echter stil en observeert haar; hoewel er geen ruzie ontstaat, heerst er een kortstondige afstand.
Harry die stilvalt om zijn verbazing te verbergen nadat Hermelien zegt alles te weten over wat er in boeken over hem is geschreven.
Olivanders intimiderende, geheimzinnige en ongemakkelijk nabije gedrag bezorgt Harry rillingen. Toch creëert het proces waarin de toverstok Harry kiest een kosmisch, onontkoombaar gevoel van verbondenheid. Olivanders voorspellingen over Harry zijn verontrustend.
Harry krijgt kippenvel wanneer meneer Olivander het bliksemvormige litteken op zijn voorhoofd aanraakt en zegt dat hij die toverstok zelf heeft verkocht.
Petunia heeft het haar ouders nooit kunnen vergeven dat ze Lily prezen omdat ze een heks was. Haar eigen alledaagsheid veranderde onbewust in een permanent gevoel van buitensluiting, wat ze maskeerde met een fanatieke haat jegens magie en alles wat daarmee te maken heeft. Lily's reputatie is Petunia's gevoeligste taboe.
Petunia die uiteindelijk tegen Hagrid uitvalt, haar zus omschrijft als een 'gedrocht' en vol wrok uitspreekt hoe haar ouders haar altijd op handen droegen.
Hoewel ze elkaar nog niet hebben ontmoet, leeft Harry in de schaduw van Voldemort vanwege het litteken op zijn voorhoofd en de angstaanjagende mythes rond zijn persoon. Alleen al het horen van zijn naam roept bij Harry onwillekeurig het beeld op van een verblindend groen licht en een schelle lach. Deze vijandschap is een duistere lotsverbondenheid die suggereert dat de een niet werkelijk kan leven zolang de ander voortbestaat.
De plotselinge herinnering aan een verblindend groen licht en een kille lach die bij Harry opkomt zodra Hagrid de naam van Voldemort noemt.
