Autor · 2 dzieł
Aleksander Dumas przyszedł na świat 24 lipca 1802 roku w miasteczku Villers-Cotterêts. Jego ojciec, Thomas-Alexandre Dumas, był synem francuskiego szlachcica i zniewolonej kobiety z Saint-Domingue; doszedł do stopnia generała w armiach rewolucji, popadł w niełaskę u Napoleona i zmarł w 1806 roku, gdy syn nie miał jeszcze czterech lat. Wdowie odmówiono renty, rodzina zubożała. Regularnej nauki chłopiec nie zaznał, jedynym jego kapitałem był piękny charakter pisma: w wieku czternastu lat został dependentem u miejscowego notariusza.
W 1823 roku wyruszył do Paryża, gdzie to samo pismo otworzyło mu drzwi kancelarii księcia Orleanu, przyszłego króla Ludwika Filipa. Wieczory spędzał w teatrze, noce z Szekspirem i Schillerem. W lutym 1829 roku Henryk III i jego dwór, wystawiony w Comédie-Française, narobił hałasu, odsuwając na bok klasyczne reguły; rok przed Hernanim Hugo uznano go za pierwsze zwycięstwo dramatu romantycznego. Dwa lata później Antony utrwalił jego nazwisko.
Właściwą żyłę odnalazł w latach czterdziestych, gdy gazety otworzyły się na powieść w odcinkach. Razem z Auguste'em Maquetem ogłosił w 1844 roku Trzech muszkieterów w Le Siècle i Hrabiego Monte Christo w Journal des débats. Wydawał równie szybko, jak zarabiał: założył własny teatr, w Port-Marly kazał wznieść zamek Monte Cristo. Gdy teatr zbankrutował w 1850 roku, uciekł przed wierzycielami do Brukseli. Później objechał Rosję, we Włoszech przyłączył się do Garibaldiego i cztery lata mieszkał w Neapolu.
Historię traktuje nie jak archiwum, lecz jak scenę: akcję prowadzi dialog, a odcinek urywa się dokładnie tam, gdzie ciekawość jest największa. Wyprowadził powieść historyczną z wąskiego kręgu czytelników i oddał ją szerokiej publiczności, ustalając wzorce narracji przygodowej działające do dziś. 5 grudnia 1870 roku, w środku wojny z Prusami, zmarł niemal bez grosza w domu syna w Puys pod Dieppe. W 2002 roku jego szczątki przeniesiono do Panteonu.
Dumas pisał w czasach, gdy Francja chwiała się między monarchią, rewolucją i cesarstwem. Należał do romantycznego pokolenia, które zbuntowało się przeciw klasycystycznym regułom, a historię uważano wtedy za zwierciadło, w którym naród rozpoznaje sam siebie. Tańsza prasa i druk w odcinkach po raz pierwszy zaniosły powieść szerokiej publiczności — stąd spór o to, czy to jeszcze literatura, czy już towar przemysłowy. Ten zarzut ścigał Dumasa całe życie.
