Autor · 1 dzieł
Halide Edib Adıvar urodziła się w Stambule w 1884 roku. Jej ojciec, Mehmed Edib Bey, był sekretarzem na dworze sułtana Abdülhamida II; matkę, Bedrifem Hanım, straciła bardzo wcześnie – zmarła na gruźlicę. Dzieciństwo spędziła w Beşiktaşu, w domu babki; po latach nada swoim wspomnieniom nazwę tego domu, Mor Salkımlı Ev. Prywatni nauczyciele uczyli ją języków, literatury i muzyki, a w 1901 roku ukończyła Amerykańskie Kolegium dla Dziewcząt w Üsküdarze.
W tym samym roku wyszła za mąż za matematyka Saliha Zekiego; małżeństwo skończyło się rozwodem. Po nastaniu drugiej ery konstytucyjnej zaczęła pisać w dzienniku „Tanin”; jej teksty o edukacji i prawach kobiet ściągnęły na nią ostrą wrogość, a w czasie zajść 31 marca musiała na pewien czas wyjechać do Egiptu. Po powrocie uczyła, pracowała jako inspektorka szkolna i założyła Towarzystwo Podniesienia Kobiet. W Seviye Talip i Handan na pierwszy plan wysunęła życie wewnętrzne swoich bohaterek.
W 1919 roku, po zajęciu İzmiru, przemówienie wygłoszone na wiecu na placu Sultanahmet rozniosło jej nazwisko po całym kraju. Rok później przeszła do Anatolii, objęła stanowisko w sztabie Frontu Zachodniego i otrzymała stopień kaprala. Ślad tych lat noszą Ateşten Gömlek i Vurun Kahpeye. W 1926 roku wraz z mężem Adnanem Adıvarem opuściła kraj i czternaście lat mieszkała w Anglii i Francji; Sinekli Bakkal napisała najpierw po angielsku, wersję turecką ogłosiła w 1936 roku.
W 1939 roku wróciła do kraju i utworzyła katedrę filologii angielskiej na Uniwersytecie Stambulskim; w latach 1950–1954 zasiadała w parlamencie jako posłanka z İzmiru. Świadectwo lat walki narodowej zebrała w książce Türk'ün Ateşle İmtihanı. W powieściach łączyła analizę duszy z obserwacją społeczną i dała tureckiej prozie bohaterki stojące w środku polityki. Zmarła w Stambule 9 stycznia 1964 roku.
Halide Edib pisała wtedy, gdy literatura turecka odchodziła od zamkniętej estetyki Servet-i Fünûn ku prostemu językowi i Literaturze Narodowej. Wolność drugiej ery konstytucyjnej, klęska wojen bałkańskich i lata okupacji ustawiły jej pokolenie między literaturą a polityką. Znalazła się pośrodku sporów o turkizm, osmanizm i westernizację, a potem o kształt nowej republiki; edukacja kobiet i ich miejsce w życiu publicznym również były w jej powieściach polem sporu.
