Platon

Urodził się około 427 roku p.n.e. w Atenach, w jednym z najstarszych rodów miasta. Ród ojca, Aristona, wywodzono w podaniach od Posejdona, ród matki, Periktione — od prawodawcy Solona. Powiadają, że naprawdę nazywał się Arystokles, a Platonem nazwano go dla szerokich ramion. Ojca stracił wcześnie; gdy matka wyszła za swojego stryja Pyrilampesa, dzieciństwo upłynęło mu w tamtym domu. Otrzymał pełne wykształcenie w poezji, retoryce i gimnastyce, jakiego oczekiwano od ateńskiego arystokraty.

Pasją jego młodości była polityka. To, co pod rządami Trzydziestu uczynili jego krewni Kritiasz i Charmides, a potem wyrok śmierci wydany na Sokratesa przez przywróconą demokrację w 399 roku p.n.e., odwiodły go od tej drogi na zawsze. Proces mistrza, za którym szedł przez lata, zapisał w Obronie Sokratesa; tekst ten jest zarazem świadectwem i rachunkiem wystawionym miastu.

Po śmierci Sokratesa długo przebywał poza Atenami: był w Megarze, w południowej Italii, na Sycylii, a według niektórych przekazów i w Egipcie, poznał pitagorejczyków oraz Archytasa z Tarentu. Około czterdziestki wrócił i w gaju Akademosa za murami miasta założył własną szkołę, Akademię. Wierząc, że filozofia może naprostować rządy, trzykrotnie jeździł do Syrakuz; próba wychowania młodego tyrana Dionizjosa II skończyła się nieufnością i aresztem domowym.

Myśli swojej nie budował w rozprawach, lecz przez ludzi, którzy rozmawiają. W Państwie odpowiedź na pytanie, czym jest sprawiedliwość, nigdy nie pada w gotowej definicji: szuka się jej wewnątrz dyskusji posuwającej się pytaniami, a czytelnik śledzi nie wniosek, lecz samo myślenie. Zmarł w Atenach w 348/347 roku p.n.e.; założona przez niego Akademia pozostała otwarta przez stulecia.