Autor · 2 dzieł
Reşat Nuri Güntekin urodził się w 1889 roku w Üsküdarze, po azjatyckiej stronie Stambułu. Ojciec, İbrahim Nuri Bej, był lekarzem wojskowym, matka nazywała się Lütfiye Hanım. Ponieważ ojca przenoszono z miejsca na miejsce, dzieciństwo syna upływało w podróży: szkołę powszechną zaczął w Üsküdarze, a skończył w Çanakkale, naukę średnią pobierał w Çanakkale i Izmirze. W 1912 roku ukończył wydział literatury stambulskiego Darülfünunu, dzisiejszego Uniwersytetu Stambulskiego.
Nauczycielstwo zaczął w Bursie od lekcji francuskiego, później uczył literatury i stylistyki w stambulskich szkołach. Do pisarstwa doprowadziły go recenzje i opowiadania ogłaszane w czasopismach pod pseudonimami. „Çalıkuşu” („Strzyżyk”) napisał najpierw jako sztukę pod tytułem „Dziewczyna ze Stambułu”; gdy nie udało się jej wystawić, przerobił ją na powieść. Drukowana w 1922 roku w odcinkach w gazecie książka od razu rozniosła jego nazwisko wśród szerokiej publiczności.
Mianowanie na wizytatora Ministerstwa Oświaty w 1931 roku przesądziło o dalszym życiu: anatolijskie miasteczka, po których jeździł latami, dostarczyły materiału zarówno „Notatkom anatolijskim”, jak i powieściom. W wydanym w 1930 roku „Opadaniu liści” opisał rozpad rodziny urzędniczej wobec zmieniającego się życia. W latach 1939–1946 był posłem z Çanakkale, potem wrócił do pracy wizytatora, a w 1950 roku wyjechał do Paryża jako przedstawiciel Turcji przy UNESCO.
Pisał tureczczyzną bez ozdób, bliską mowie potocznej. Ludzi Anatolii przedstawiał nie z oddali, lecz od środka, a krytykę społeczną umieszczał wewnątrz poruszającej historii; uchodzi za jednego z tych, którzy otworzyli powieść turecką na prowincję. W 1954 roku przeszedł na emeryturę. Zmarł 7 grudnia 1956 roku w Londynie, dokąd pojechał na leczenie raka płuc, i został pochowany na stambulskim cmentarzu Karacaahmet.
Güntekin pisał tam, gdzie poszukiwanie prostego języka, właściwe literaturze narodowej, spotkało się z przewrotem społecznym pierwszych lat republiki. W kraju, który wychodził z wojen i przechodził od imperium do państwa narodowego, spierano się, czy literatura powinna odwrócić twarz od Stambułu ku Anatolii. Jak daleko posunąć westernizację, jakie miejsce przyznać kobiecie, jak uczyć na prowincji — to były główne pytania epoki; jego powieści wyrastają z przekonania, że należy je podejmować realistycznym okiem i językiem, którym mówią ludzie. Literaturę uważano wówczas za sposób, w jaki nowy kraj opowiada sam siebie.
