Karakterler

Doktor Ragıp

Około 35-letni, utytułowany lekarz, który chce poślubić Nüzhet. Jest mistrzem w swoim zawodzie o stabilnej sytuacji finansowej. Dla Nüzhet i młodego protagonisty reprezentuje „dorosłość, władzę i zdrowie”. Uosabia stambulską burżuazję, posiadając bezpośrednią, racjonalną inteligencję, obcą wewnętrznym konfliktom, które wypełniają świat narratora.

Bezimienny młodzieniec (Chory chłopiec)

Niezwykle wrażliwy piętnastolatek, który od ósmego roku życia cierpi na gruźlicę kości i dorastał w szpitalach. Siedmioletnia choroba nogi ukształtowała całe jego dzieciństwo i osobowość. Jest beznadziejnie zakochany w Nüzhet, córce swojego dalekiego krewnego, Paszy z Erenköy. Waha się między mroczną, przerażającą rzeczywistością szpitala a radosnym, pełnym kłamstw światem rezydencji. Ostatecznie, w obliczu groźby utraty nogi, trafia na dziewiąty oddział chirurgiczny i zostaje całkowicie odizolowany od ludzi.

Nüzhet

Dziewiętnastolatka mieszkająca w zamożnej rezydencji Paszy w Erenköy. Jest obiektem miłości i obsesji narratora. Ma bardzo radosny, pogodny temperament i jest daleka od postrzegania zdarzeń z taką głębią, jakiej doświadcza narrator. Rozdarta między odnoszącym sukcesy doktorem Ragıpem, który o nią zabiega, a chorym, cierpiącym „chorym chłopcem”, z którym łączy ją duchowa więź. Ostatecznie, pod wpływem rodziny (zwłaszcza matki), ulega konfliktowi między logiką a emocjami.

Chirurg

Ordynator oddziału chirurgicznego szpitala (z powieści „Dziewiąty oddział”). Czuwa nad siedmioletnim leczeniem bezimiennego młodzieńca. Uosabia lekarza-eksperta głęboko oddanego swojemu powołaniu, z zewnątrz surowego, lecz skrywającego w sobie ogrom współczucia.

Pasza

Ojciec Nüzhet. Kocha protagonistę, dalekiego krewnego, którym opiekował się od dzieciństwa i z którym lubi czytać stare kryminały. Emerytowany oficer i urzędnik. Człowiek ojcowski i dobrotliwy, lecz słabego charakteru; ostatecznie przedkłada status społeczny rodziny nad wszystko inne i staje po stronie żony w kwestiach związanych z chorobą i osądami otoczenia.

Peyami Safa

Peyami Safa urodził się 2 kwietnia 1899 roku w stambulskiej dzielnicy Gedikpaşa. Imię nadał mu poeta Tevfik Fikret, przyjaciel ojca. Ojciec, İsmail Safa, poeta z kręgu Servet-i Fünun, zmarł w Sivasie, dokąd zesłał go rząd Abdülhamida II; Peyami miał wtedy półtora roku. Matka, Server Bedia Hanım, wychowywała dwóch synów w niedostatku. Gruźlica kości, która w dziewiątym roku życia zaatakowała jego prawe ramię, kazała mu spędzić sporą część dzieciństwa na szpitalnych korytarzach; liceum Vefa, do którego wstąpił w 1910 roku, nie zdołał ukończyć. Uczył się dalej sam i sam opanował francuski. Mając osiemnaście lat, uczył w szkole, a w latach wojny pracował w zarządzie poczty. Opowiadania ogłaszane pod wspólnym tytułem Opowieści stulecia w gazecie Yirminci Asır, którą wydawał ze starszym bratem İlhamim, przyniosły mu pierwszych czytelników. Później pióro stało się źródłem utrzymania: pisał w Tercüman-ı Hakikat, Cumhuriyet i Tan. Z tej samej potrzeby wzięły się powieści popularne podpisywane Server Bedi oraz cykl o Cingözie Recaim. Dziewiąta sala chirurgiczna (Dokuzuncu Hariciye Koğuşu) z 1930 roku przemieniła ból chorowitego dzieciństwa w literaturę i stała się punktem zwrotnym. Rok później w Fatih-Harbiye napięcie między Wschodem a Zachodem przybrało kształt dziewczyny uwięzionej między dwiema stambulskimi dzielnicami. Ostre polemiki z Nâzımem Hikmetem, z którym niegdyś drukował się obok siebie, postawiły go na froncie idei, którego trzymał się do końca; w 1953 roku założył pismo Türk Düşüncesi. Pisał bez przerwy przez czterdzieści trzy lata. Do powieści tureckiej wprowadził naraz analizę psychologiczną, monolog wewnętrzny i spór idei, a najdalej posunął się w Fotelu mademoiselle Noraliyi i w Jesteśmy samotni. Po śmierci syna Merve, który zmarł podczas służby wojskowej, już się nie podniósł; umarł w Stambule 15 czerwca 1961 roku i został pochowany na Edirnekapı.

Ciotka (matka Nüzhet)

Żona Paszy i matka Nüzhet. Dominująca postać, która przywiązuje wielką wagę do bogactwa materialnego i reputacji. Bez zastrzeżeń popiera zainteresowanie doktora Ragıpa jej córką. Aby odsunąć Nüzhet od narratora, wywiera presję, sugerując, że choroba chłopca może być zaraźliwa („zarazki”), budując w ten sposób wielką barierę między nimi.