Ahmet Mithat Efendi

Urodził się w 1844 roku w stambulskiej dzielnicy Tophane. Ojciec, Süleyman Ağa, handlował suknem; matka, Nefise Hanım, pochodziła z Kaukazu. Straciwszy wcześnie ojca, trafił nie do szkoły, lecz do sklepu — terminował u zielarza na Bazarze Egipskim. Służba starszego brata zawiodła go najpierw do Widynia, potem do Niszu, gdzie ukończył szkołę średnią. Jako pisarz kancelaryjny w urzędach prowincji naddunajskiej zwrócił na siebie uwagę Midhata Paszy, a ten oddał mu własne imię. W Ruszczuku zaczął pisać do gazety „Tuna” i wkrótce został jej redaktorem naczelnym. W 1869 roku podążył za paszą do Bagdadu i kierował tam pismem „Zevrâ”. Po powrocie do Stambułu w 1871 roku założył własną drukarnię oraz czasopisma „Dağarcık” i „Kırkambar”. Artykuł ogłoszony w „Dağarcıku” ściągnął na niego zarzut bezbożności i w 1873 roku zesłano go na Rodos, gdzie nadal uczył. Do Stambułu wrócił w 1876 roku. Twórczość powieściową otworzył w 1874 roku „Hasan Mellah”, a rok później własne piętno odnalazł w powieści „Felâtun Bey i Râkım Efendi”. Założona przez niego w 1878 roku „Tercüman-ı Hakikat” stała się jedną z najdłużej wychodzących gazet prasy osmańskiej; to on wprowadził do literatury Fatmę Aliye. Pisał prosto, jakby prowadził czytelnika za rękę, i nie wahał się przerwać opowieści, by coś wyjaśnić. Za sprawą ponad dwustu pięćdziesięciu książek nazywano go „maszyną do pisania” i uważano za pierwszego nauczyciela ludu. Powieść zaniósł szerokiej tureckiej publiczności. W 1889 roku uczestniczył w kongresie orientalistów w Sztokholmie. W ostatnich latach wykładał w Darülfünunie, a 28 grudnia 1912 roku zmarł w Darüşşaface, gdzie uczył jako wolontariusz.