Lojalna, doświadczona arabska służąca, która przejęła opiekę nad Râkımem, gdy został osierocony w wieku jednego roku. Po śmierci matki Râkıma poświęciła całe swoje życie na uczciwe wychowanie chłopca, wykonując ciężkie prace, takie jak pranie i sprzątanie. Nawet gdy Râkım dorósł i zaczął zarabiać pieniądze, rozpieszczała go i zawsze czuwała nad jego wychowaniem. Kiedy w domu pojawiła się Canan, początkowo chciała, aby dziewczyna pomagała w pracach domowych, ale z czasem pokochała ją jak własną córkę. Przez całą powieść pozostaje tradycyjną, czystą, pełną współczucia i inteligentną kobietą, która przejmuje dominację w prowadzeniu domu i jest szanowana przez wszystkich jako „Matka” i „Niania”.
Jest jak spuścizna po ojcu Râkıma. Owdowiała matka Râkıma poświęciła wszystko, co miała, a kiedy zmarła, Fedai Kalfa przyjęła rolę zarówno matki, jak i ojca; nawet gdy oferowano jej wolność, całkowicie odrzuciła myśl o wyzwoleniu czy założeniu własnego domu ze względu na Râkıma.
Starsza, wiekowa opiekunka, opisana w tradycyjnych ubraniach domowych, o smoliście czarnej twarzy, wskazywana jako Arabka, będąca pomnikiem współczucia.
Canan
Pełna miłości towarzyszka, która dołączyła do rodziny później, lecz którą uważa za w pełni godną miana córki.
Josephino
Zabawna gościni, do której z początku odnosiła się nieufnie, lecz zaakceptowała ją, gdy przekonała się o jej dobrych intencjach.
Râkım Efendi
Osoba, którą wychowała i otoczyła opieką – zarazem jej pan, jak i ukochany ponad życie przybrany syn.