Halide Edib Adıvar

Halide Edib Adıvar urodziła się w Stambule w 1884 roku. Jej ojciec, Mehmed Edib Bey, był sekretarzem na dworze sułtana Abdülhamida II; matkę, Bedrifem Hanım, straciła bardzo wcześnie – zmarła na gruźlicę. Dzieciństwo spędziła w Beşiktaşu, w domu babki; po latach nada swoim wspomnieniom nazwę tego domu, Mor Salkımlı Ev. Prywatni nauczyciele uczyli ją języków, literatury i muzyki, a w 1901 roku ukończyła Amerykańskie Kolegium dla Dziewcząt w Üsküdarze. W tym samym roku wyszła za mąż za matematyka Saliha Zekiego; małżeństwo skończyło się rozwodem. Po nastaniu drugiej ery konstytucyjnej zaczęła pisać w dzienniku „Tanin”; jej teksty o edukacji i prawach kobiet ściągnęły na nią ostrą wrogość, a w czasie zajść 31 marca musiała na pewien czas wyjechać do Egiptu. Po powrocie uczyła, pracowała jako inspektorka szkolna i założyła Towarzystwo Podniesienia Kobiet. W Seviye Talip i Handan na pierwszy plan wysunęła życie wewnętrzne swoich bohaterek. W 1919 roku, po zajęciu İzmiru, przemówienie wygłoszone na wiecu na placu Sultanahmet rozniosło jej nazwisko po całym kraju. Rok później przeszła do Anatolii, objęła stanowisko w sztabie Frontu Zachodniego i otrzymała stopień kaprala. Ślad tych lat noszą Ateşten Gömlek i Vurun Kahpeye. W 1926 roku wraz z mężem Adnanem Adıvarem opuściła kraj i czternaście lat mieszkała w Anglii i Francji; Sinekli Bakkal napisała najpierw po angielsku, wersję turecką ogłosiła w 1936 roku. W 1939 roku wróciła do kraju i utworzyła katedrę filologii angielskiej na Uniwersytecie Stambulskim; w latach 1950–1954 zasiadała w parlamencie jako posłanka z İzmiru. Świadectwo lat walki narodowej zebrała w książce Türk'ün Ateşle İmtihanı. W powieściach łączyła analizę duszy z obserwacją społeczną i dała tureckiej prozie bohaterki stojące w środku polityki. Zmarła w Stambule 9 stycznia 1964 roku.