Mieszkająca w Berlinie córka Czecha (Żyda) i Niemki. Jest autorką i żywym ucieleśnieniem autoportretu „Madonna w futrze”, który Raif Efendi zobaczył na wystawie. Podczas gdy za dnia jest malarką, nocami zarabia na życie, grając na skrzypcach i śpiewając w kabarecie „Atlantik”. Zraniona przez aroganckie, sarkastyczne i drapieżne podejście mężczyzn, zbudowała wokół siebie mur. Poznaje Raifa przypadkiem i uświadamiając sobie, że nie jest on wymagający ani samolubny jak inni mężczyźni, powoli i z wahaniem oddaje mu swoją duszę. W spotkaniu dwóch zranionych dusz to ona jest stroną silną, podejmującą decyzje. Po wyjeździe do Pragi dowiaduje się, że jest w ciąży i umiera podczas ciężkiej choroby i porodu, pozostawiając ogromną pustkę po swojej tajemniczej, utraconej miłości, której sekrety zachowała dla siebie.
Jej ojciec był pochodzenia czeskiego (z Pragi), a matka Niemką. Z powodu wczesnej śmierci ojca, jeszcze jako dziecko wzięła na siebie odpowiedzialność za matkę i musiała stać się silna. Studiowała w akademii, ale była skazana na przeżycie dzięki nocnej pracy w kabaretach w biednych, powojennych Niemczech. Obserwując, że mężczyźni patrzą na kobiety jedynie jako na przedmioty lub słabe istoty, wykształciła twardy charakter, by uniknąć podporządkowania się im.
Kobieta o bladej twarzy, czarnych, krótkich falowanych kasztanowych włosach, ukazana w futrze z dzikiego kota na obrazie. Jej czarne oczy mają spojrzenie melancholijne, a jednocześnie pewne siebie (pełne obojętności). Jej ciało jest smukłe, nos długi, dolna warga nieco pełna, czasem wysuwająca się do przodu niczym u dziecka. Zamiast strojnych sukien, nosi płaszcze o męskim kroju i dopasowane, szyte na miarę garnitury. Jasna, czysta cera.
Raif Efendi
Cichy port dla jej duszy; człowiek, który przywrócił jej utraconą nadzieję, że mężczyzna może być uczciwy i prawy.
Frau Döppke
Plotkarska, irytująca krewna, z którą Maria utrzymuje kontakt jedynie z przymusu.