Yaşar Kemal

Yaşar Kemal urodził się w 1923 roku we wsi Hemite pod Osmaniye i otrzymał imię Kemal Sadık Gökçeli. Jego kurdyjska rodzina, wypędzona w czasie pierwszej wojny światowej z okolic Wanu, osiadła na nizinie Çukurova. Około trzeciego roku życia stracił w wypadku prawe oko, a mając pięć lat patrzył, jak we wiejskim meczecie zasztyletowano jego ojca; po tym wstrząsie jąkał się do dwunastego roku życia. Nauka urwała się wcześnie. Najmował się do pracy na polach bawełny, w Kadirli pisał podania za niepiśmiennych. Jeszcze jako chłopiec zaczął spisywać lamenty w górach Taurus; zbiór ukazał się w 1943 roku. Aresztowany w 1950 pod zarzutem propagandy komunistycznej, rok później przeniósł się do Stambułu i pisał reportaże dla dziennika „Cumhuriyet”, objeżdżając Anatolię wieś po wsi i zdobywając szerokiego czytelnika. W 1952 roku wydał pierwszy zbiór opowiadań, w 1955 — „İnce Memed”. Historia chłopa, który ucieka w góry przed samowolą agi, została przełożona na blisko czterdzieści języków. W kolejnych powieściach z Çukurovy i w dalszych tomach o Memedzie pisał tę samą ziemię i tych samych ludzi jako rozrastającą się epopeję. Był jednym z przywódców Robotniczej Partii Turcji, wielokrotnie stawał przed sądem za to, co pisał, a w latach dziewięćdziesiątych dostał wyrok w zawieszeniu za artykuł o kwestii kurdyjskiej. Język eposu, baśni i lamentu połączył z realizmem społecznym; przyroda Taurusu i Çukurovy jest u niego nieodłączna od ludzkiego losu. Był nominowany do Nagrody Nobla, otrzymał Prix mondial Cino Del Duca oraz Pokojową Nagrodę Księgarzy Niemieckich. Zmarł w Stambule 28 lutego 2015 roku.