Halid Ziya Uşaklıgil

Urodził się w 1866 roku w stambulskiej dzielnicy Eyüp, w kupieckiej rodzinie przybyłej z Uşaku. Ojciec, Halil Efendi, handlował dywanami; matka nazywała się Behiye Hanım. Po szkole dzielnicowej w Mercanie wstąpił do wojskowej szkoły średniej w Fatihie. Gdy wojna lat 1877-1878 zachwiała rodzinnym interesem, w 1878 roku przenieśli się do Izmiru; tam ukończył naukę, a w szkole mechitarystów nauczył się francuskiego i otworzyła się przed nim powieść francuska.

Po dwudziestce, ucząc francuskiego w Izmirze i pracując w tamtejszym oddziale Banku Ottomańskiego, zaczął pisać. W 1884 roku założył z przyjaciółmi pismo „Nevruz", w 1886 z Tevfikiem Nevzatem gazetę „Hizmet", w której w odcinkach ukazały się jego pierwsze powieści. W 1893 roku przeniósł się do Stambułu i wstąpił do zarządu monopolu tytoniowego, gdzie został na szesnaście lat.

Własny głos odnalazł po przystąpieniu w 1896 roku do kręgu „Servet-i Fünun". W „Błękicie i czerni" opowiedział o młodzieńcu, który marzył o byciu poetą i patrzył, jak jego nadzieje się rozsypują; w „Zakazanej miłości" - o namiętności zaciskającej się w domu nad Bosforem. W 1901 roku cenzura uciszyła pismo, a grupa się rozproszyła. Po rewolucji konstytucyjnej wykładał w Darülfünun, a w latach 1909-1912 był pierwszym sekretarzem sułtana Reşada. Ostatnie lata spędził w Yeşilköy, pisząc wspomnienia; w 1937 roku samobójstwo syna Vedata w Tiranie złamało go.

Długim, splecionym zdaniem i ciężkim słownictwem wniósł do powieści tureckiej nieznaną dotąd głębię obserwacji wewnętrznej, a fabułę budował wedle miary powieści zachodniej. W ostatnich latach sam uprościł język własnych książek dla nowego czytelnika. Zmarł w Yeşilköy 27 marca 1945 roku.