Karakterler

Cesare Borgia

Cesare Borgia, syn papieża Aleksandra VI, jest najbardziej kompetentnym historycznym przykładem modelu „Księcia” Machiavellego. Dzięki umiejętnego wykorzystaniu papieskiego urzędu ojca i francuskiemu wsparciu militarnemu stworzył państwo z niczego w regionie Romanii. Osobiście wykazał się wszelkiego rodzaju bezwzględnością, przebiegłością i umiejętnościami strategicznymi niezbędnymi do utrzymania swojego państwa na polu bitwy. Postawił sobie za priorytet budowę własnej armii i mądrze wyeliminował nierzetelnych najemników. Przerzucając ciężar ucisku i przemocy na ludzi takich jak jego podwładny Remirro de Orco, ustawił się w oczach opinii publicznej jako czysty władca, którego należy się bać i szanować. Jedynie z powodu nieszczęść całkowicie niezależnych od ludzkiej kontroli, takich jak nagła śmierć ojca i jego własna ciężka choroba w tym samym czasie, nie był w stanie utrzymać swojego imperium. Mimo to, jest on pokazywany przez Machiavellego jako doskonały przedmiot do naśladowania dla każdego przywódcy, który zakłada państwo od podstaw.

Niccolò Machiavelli

Niccolò Machiavelli urodził się 3 maja 1469 roku we Florencji. Ojciec, Bernardo, studiował prawo, lecz długi nie pozwalały mu swobodnie wykonywać zawodu; matka nazywała się Bartolomea de' Nelli. Rodzinie zostało dawne nazwisko, nie pieniądze. W siódmym roku życia zaczął uczyć się łaciny, ale prawdziwą szkołą była ojcowska biblioteka, pełna autorów rzymskich. Po upadku Savonaroli, w 1498 roku, mając dwadzieścia dziewięć lat, został wybrany sekretarzem Drugiej Kancelarii Republiki Florenckiej. Przez czternaście lat jeździł z poselstwami: w 1502 czekał miesiącami w obozie Cezara Borgii, w 1510 udał się na dwór Ludwika XII. Jego pisarstwo narodziło się w tych raportach; tam nauczył się opisywać państwa, wojska i ludzi chłodnym okiem. W 1512 roku, gdy Medyceusze wrócili do Florencji, stracił urząd; rok później osadzono go w więzieniu i torturowano pod zarzutem spisku. Usunął się do swojego gospodarstwa w Sant'Andrea in Percussina. W liście do Francesca Vettoriego z grudnia 1513 roku opisał dni spędzane wśród chłopów i wieczory przed dawnymi autorami, przy małej książce: Księciu. Potem przyszły Rozważania nad pierwszym dziesięcioksięgiem historii Rzymu Liwiusza, O sztuce wojny, Mandragora i Historie florenckie. Jego zdanie jest krótkie, twarde i bez ozdób; zamiast wydawać wyrok moralny, rości sobie prawo widzenia rzeczy takimi, jakie są. Wyprowadził politykę z teologii i z mowy o cnocie, czyniąc z niej osobny przedmiot badania, a prozie włoskiej dał żywy głos, bliski mowie potocznej. Kiedy w 1527 roku znów wypędzono Medyceuszy, liczył na dawne stanowisko, lecz przeszłe związki zaważyły przeciw niemu. Zmarł we Florencji 21 czerwca 1527 roku i spoczął w Santa Croce.

Papież Aleksander VI

Jedna z największych postaci politycznych kształtujących się w Rzymie, dysponująca nie tylko duchową, ale i ogromną władzą świecką, dążąca do zdobycia ziem i pieniędzy w ramach Kościoła. Jego prawdziwym celem jest zapewnienie swojemu synowi, Cesare Borgii, ziem, którymi mógłby władać, a nie chwała papiestwa. Machiavelli przedstawia go jako duchownego, który doskonale odczytuje ludzkie słabości, wzmacnia swoje obietnice wielkimi przysięgami, a następnie czyni sztukę z ich łamania dla własnej korzyści przy pierwszej okazji. Sprytnie nastawiał przeciwko sobie rzymskich baronów (zwłaszcza rody Orsinich i Colonnów), osłabiając ich. Jest dowodem na to, że światem nie rządzą moralne, lecz pragmatyczne zasady, ukryte pod welonem papiestwa. To on stanowi główny motor politycznych manewrów, które zapewniły synowi cały jego awans.

Ludwik XII

Choć zasiadał na tronie Francji, najpotężniejszego państwa swoich czasów, według Machiavellego jest ucieleśnieniem błędnych sojuszy i strategicznej ślepoty. Przybył do regionu z ambicją podbicia Lombardii i ziem włoskich. Choć początkowe wezwanie od Wenecjan było wielką szansą, Ludwik zachował się na tyle bezmyślnie, że zlekceważył zasady na nowo podbitym terytorium. Zamiast chronić swoich słabych przyjaciół (małe państwa włoskie), zmiażdżył ich, uznał suwerenność papieża w Rzymie i zachwiał swoim bezpieczeństwem w regionie. Co więcej, jego największym i najbardziej fatalnym błędem było zaangażowanie króla Hiszpanii jako nowego wroga przeciwko wrogowi, którego już osłabił. Machiavelli traktuje go jako główny wskaźnik niewystarczających, słabych książąt, którzy nie potrafią prowadzić sztuki podboju i zmieniają najbardziej genialne zalety w frustrację.