Karakterler

Frau van Tiedemann (Frau Döppke)

Holenderska wdowa mieszkająca w pensjonacie, w którym zatrzymał się Raif Efendi w Berlinie. Jest lubieżną kobietą o skłonnościach do zaspokajania potrzeb seksualnych. Próbuje zwabić Raifa i w noc sylwestrową, wykorzystując moment jego upojenia alkoholowego, nachalnie go całuje, co wywołuje scenę, gdyż dzieje się to na oczach Marii Puder. Pod koniec utworu dowiadujemy się, że wyszła za mąż za pana Döppkego, wyjechała do Pragi i przekazała Raifowi wiadomość o śmierci Marii, przejeżdżając przez Ankarę.

Hamdi

Kolega narratora z czasów licealnych. Niegdyś leniwy uczeń, osiągnął poziom kierowniczy w dużej firmie zajmującej się maszynami i leśnictwem. Jest pewną siebie, burżuazyjną postacią, która czerpie satysfakcję z protekcjonalnego traktowania otoczenia. Zatrudnia narratora, ale gardzi Raifem Efendim, który pracuje w tym samym pokoju, i czerpie dziwną, jadowitą przyjemność z nieustannego umniejszania go.

Bezimienny narrator

Postać opowiadająca pierwszą część powieści. Po zwolnieniu z banku w rozpaczy snuje się ulicami Ankary, dopóki dzięki koledze z liceum (Hamdiemu) nie znajduje nowej pracy. Jest młodym, spostrzegawczym mężczyzną, pozbawionym pychy, który próbuje odnaleźć się w życiu. Odkrywa, że Raif Efendi, siedzący naprzeciwko niego w biurze, nie jest człowiekiem bezbarwnym ani niemym, lecz kryje w sobie bogate wnętrze (co ujawnia się, gdy Raif rysuje karykaturę Hamdiego). Zbliża się do Raifa, zostaje jedyną osobą opiekującą się nim podczas choroby i unieśmiertelnia historię Madonny w futrze, czytając czarny notes.

Maria Puder

Mieszkająca w Berlinie córka Czecha (Żyda) i Niemki. Jest autorką i żywym ucieleśnieniem autoportretu „Madonna w futrze”, który Raif Efendi zobaczył na wystawie. Podczas gdy za dnia jest malarką, nocami zarabia na życie, grając na skrzypcach i śpiewając w kabarecie „Atlantik”. Zraniona przez aroganckie, sarkastyczne i drapieżne podejście mężczyzn, zbudowała wokół siebie mur. Poznaje Raifa przypadkiem i uświadamiając sobie, że nie jest on wymagający ani samolubny jak inni mężczyźni, powoli i z wahaniem oddaje mu swoją duszę. W spotkaniu dwóch zranionych dusz to ona jest stroną silną, podejmującą decyzje. Po wyjeździe do Pragi dowiaduje się, że jest w ciąży i umiera podczas ciężkiej choroby i porodu, pozostawiając ogromną pustkę po swojej tajemniczej, utraconej miłości, której sekrety zachowała dla siebie.

Mihriye Hanım

Żona Raifa Efendiego, matka Necli i Nurten. Kobieta, która zwiędła przed czterdziestym rokiem życia, wyczerpana pracami domowymi i niekończącymi się rytuałami sprzątania zatłoczonego domu. Między nią a jej mężem, Raifem Efendim, nie ma ani miłości, ani próby zrozumienia. Życie sprawiło, że stała się obojętna i funkcjonuje na „autopilocie” do tego stopnia, że nie widzi nic złego w tym, iż jej krewni zachowują się, jakby byli prawdziwymi gospodarzami domu.

Raif Efendi

Główny bohater powieści i autor czarnego notesu. Początkowo przedstawiony jako pracownik banku w Ankarze, całkowicie oderwany od świata zewnętrznego, cichy i introwertyczny człowiek, przez wszystkich lekceważony i wyśmiewany. Jednakże z jego tajnego dziennika dowiadujemy się, że gdy w młodości przebywał w Niemczech, by uczyć się produkcji mydła, w rzeczywistości poświęcił się sztuce, muzeom i książkom. Zostaje głęboko oczarowany obrazem „Madonna w futrze”, który widzi na wystawie, a następnie jego twórczynią, Marią Puder. Udaje mu się po raz pierwszy w życiu uciec od samotności i połączyć swą duszę z inną, lecz traci ją z powodu splotu losu i własnych nieśmiałych nieporozumień. Po konfrontacji z okrutną rzeczywistością śmierci, resztę życia spędza w milczącej pokucie, jako żywy trup pochowany we własnym wnętrzu.