Karakterler

Anna Siergiejewna Odincowa

Zamożna i żyjąca w dostatku wdowa, która samodzielnie rządzi wielkim majątkiem (Nikolskoje). Po latach nieszczęść i złej sławie ojca, weszła w małżeństwo z rozsądku z zamożnym starszym mężczyzną, a po jego śmierci stała się panią wszystkiego. Utrzymuje sztywną, wygodną codzienną rutynę, którą ustaliła wraz z Katią (siostrą) i swoją dziwną ciotką. Jednak po zetknięciu się z buntowniczą pasją i ostrymi poglądami Bazarowa, doświadcza krótkiej chwili ciekawości i przebudzenia w swoim życiu. Niemniej jednak jej zasadnicze dążenie do bezwysiłkowego komfortu powstrzymuje ten ogień drapieżnego nihilizmu (możliwość miłości) i odrzuca Bazarowa.

Arkadiusz Nikołajewicz Kirsanow

Młodzieniec z hybrydową duszą, który właśnie wrócił do rodzinnej wsi ojca po ukończeniu uniwersytetu. Przez pewien czas był pod silnym wpływem dogmatów Bazarowa i próbował definiować siebie jako nihilistę. Choć starał się przezwyciężyć nieśmiałe, staroświeckie nawyki ojca, celowo wstydził się swoich uczuć i zarządzał życiem według reguł nihilistycznych, zamiast je analizować, nigdy nie potrafi ukryć swojego nieśmiałego, pełnego współczucia, dobrego i romantycznego serca. Ta naiwna postać, która początkowo skłaniała się ku Odincowej, ostatecznie akceptuje własną tożsamość, zakochuje się w siostrze Odincowej, Katii, i rozstaje się ze swoim nihilistycznym mistrzem, kierując się ku zupełnie innemu życiu.

Fienieczka (Fiedosja Nikołajewna)

Młoda, słodka kobieta, która przybyła do domu Nikołaja Pietrowicza jako gospodyni po śmierci swojej matki; szukała schronienia w jego życzliwości i z biegiem lat nieświadomie urodziła mu dziecko, Mitię. Jest całkowicie oddana Nikołajowi, lecz ze względu na różnice klasowe w społeczeństwie odczuwa głęboki wstyd i ukrywa się zarówno przed Pawłem, jak i synem, Arkadiuszem. Jednak jej uroda i niewinność głęboko wpływają na tych mężczyzn ze wszystkich warstw społecznych. Po niespodziewanym pocałunku Bazarowa i pojedynku, który nastąpił później, jej status zostaje podniesiony do rangi „szanowanej żony” Nikołaja dzięki rycerskiemu gestowi Pawła Pietrowicza.

Iwan Turgieniew

Iwan Siergiejewicz Turgieniew urodził się w 1818 roku w Orle, jako drugi syn zamożnej rodziny szlacheckiej. Ojciec był pułkownikiem kawalerii; ziemią i chłopami pańszczyźnianymi rozporządzała matka, Warwara Łutowinowa, kobieta o twardym usposobieniu. Dzieciństwo spędził w rodzinnym majątku Spasskoje, w domu, w którym mówiono wyłącznie po francusku; rosyjskiego nauczył się głównie od służby. Studia rozpoczęte na uniwersytecie moskiewskim kontynuował w Petersburgu, a potem wyjechał do Berlina słuchać filozofii. Do literatury wszedł przez poezję: poemat „Parasza”, wydany w 1843 roku, po raz pierwszy przyniósł mu nazwisko. W tym samym roku poznał śpiewaczkę Pauline Viardot, przybyłą na występy do Petersburga; więź ta trwała do końca życia i związała go z Europą. Opowiadania wiejskie, które od 1847 roku ogłaszał w czasopismach, ukazały się w 1852 roku jako Zapiski myśliwego; codzienna twarz poddaństwa, którą pokazywały, odbiła się szerokim echem. W 1852 roku nekrolog Gogola, odrzucony przez cenzurę, kosztował go miesiąc aresztu, a potem nadzór w Spasskoje; w zamknięciu napisał Mumu. Po Rudinie, Szlacheckim gnieździe i W przededniu w 1862 roku ukazali się Ojcowie i dzieci. „Nihilizm” Bazarowa rozdrażnił zarówno młodych radykałów, jak i starsze pokolenie; spór wywołany przez książkę oddalił Turgieniewa od Rosji. Mieszkał w Baden-Baden, później pod Paryżem. Pisał powściągliwie i ufał szczegółowi; opis przyrody splatał ze stanem ducha bohaterów, a spór prowadził, nie podnosząc głosu. To on przybliżył powieść rosyjską Europie Zachodniej: przyjaźnił się z Flaubertem i Zolą, w 1879 roku otrzymał doktorat honoris causa Oksfordu. W 1877 roku ogłosił ostatnią powieść, Nowizna. Zmarł na raka 3 września 1883 roku w Bougival pod Paryżem; ciało przewieziono do Rosji i pochowano na cmentarzu Wołkowskim w Petersburgu.

Katerina Siergiejewna (Katia)

Młodsza siostra Anny Odincowej. Osierocona i wychowana pod surowymi skrzydłami siostry, dorastała odizolowana od świata zewnętrznego, jak osoba zależna, spędzając czas na książkach i z psem. Kiedy Arkadiusz i Bazarow przybywają do majątku, podczas gdy jej siostra tonie w ogniu Bazarowa, Katia i Arkadiusz znajdują pocieszenie we własnej samotności, grając na pianinie i zawiązując przyjaźń. Z czasem, skupiając się na Arkadiuszu, przekształca się w jego kochającą żonę w niewinny, lecz wysoce zdeterminowany i pełen pasji sposób. Jej droga do ucieczki spod dominacji siostry leży w tej cichej odporności.

Nikołaj Pietrowicz Kirsanow

Będąc po czterdziestce, w przeciwieństwie do swojego ojca-generała, porzucił życie wojskowe; jest łagodnym ziemianinem, który z nieśmiałym zapałem próbuje czytać i zarządzać swoim majątkiem. Po stracie żony żyje z głębokim oddaniem dla syna, Arkadija. Sprowadził do swojego domu pochodzącą z niższych sfer Fieniczkę, z którą ma syna, Mitię; zmaga się z wstydem, próbując pogodzić swoją oświeconą uczciwość z arystokratyczną tożsamością. Podejmuje próby wprowadzania zmian w swoim życiu, wdrażając nowe idee w zarządzaniu polami, lecz bez powodzenia, pozostając w melancholii wynikającej z poczucia starości na tle nowego pokolenia nihilistów.

Paweł Pietrowicz Kirsanow

Starszy i surowy arystokrata mieszkający w majątku wraz z bratem Nikołajem, posiadający za sobą historię świetnej kariery i urody. Choć niegdyś jako bywalec salonów władał wszystkim i wszystkimi, po popadnięciu w patologiczne przywiązanie, a następnie rozczarowanie legendarną, złowieszczą kobietą (księżną R.), wycofał się w samotność i stracił dawną witalność. Nawet na wiejskim odludziu utrzymuje wysokie standardy europejskiej kultury, luksusu i elegancji; jest kwintesencją obrońcy „starego pokolenia”, który szczyci się swoim szlachectwem. W konsekwencji wdaje się w ostre, irracjonalne i uparte spory z nihilistą Bazarowem, a oficjalnie kończy pewną epokę, wyzywając go na pojedynek z powodu incydentu z Fienieczką, który uznał za sprawę honorową.

Wasilij Iwanowicz Bazarow

Sześćdziesięcioletni ojciec Jewgienija Bazarowa, emerytowany wojskowy i entuzjastyczny lekarz prowincjonalny. Prowadzi ciche, spokojne życie w swoim małym majątku wraz z żoną Ariną, znajdując radość w przygotowywaniu ziół leczniczych i pomaganiu ubogim chłopom. Absolutnie ubóstwia potężny intelekt swojego syna, pragnąc być z niego dumnym, jednocześnie prezentując własną przestarzałą wiedzę medyczną i kłaniając się przed wyższością syna. Jest nawet gotów podążać za nim jak cień, byle tylko otrzymać choć odrobinę uwagi od niego – nihilisty, który gardzi sentymentalizmem. Śmierć Jewgienija zmusza go jednak do buntu przeciwko wierze i przeznaczeniu.

Jewgienij Wasiljewicz Bazarow

Bazarow to student medycyny reprezentujący nowe, radykalnie myślące pokolenie carskiej Rosji. Definiuje siebie jako „nihilistę”; nie uznaje żadnych wartości, autorytetów, tradycji ani sztuki poza dowodami empirycznymi. Odwiedzając rodzinę przyjaciela Arkadiusza w Marino, wchodzi w ostre konflikty intelektualne z Pawłem Pietrowiczem, który reprezentuje stary arystokratyczny świat. Choć postrzega miłość jedynie jako konieczność fizjologiczną i romantyczną niemoc, zakochuje się głęboko w Annie Odincowej, co prowadzi go do sprzeczności z własnymi przekonaniami i przeżywania duchowych rozterek. Pod koniec historii zaraża się przez nieuwagę podczas leczenia przypadku tyfusu w swojej wsi i umiera tragiczną śmiercią, której stara się stawić czoła ze stoickim, naukowym dystansem.