Ojcowie i dzieci

Początkowo Bazarow jest dominującym mentorem, a Arkadiusz posłusznym uczniem. Z czasem romantyczna natura Arkadiusza bierze górę, a ideologiczne oddalenie prowadzi do rozejścia się ich dróg.

Leżąc w stogu siana, Arkadiusz i Bazarow spierają się, po czym Bazarow chłodno stwierdza, że ich drogi się rozchodzą, a Arkadiusz należy do świata „ojców”.

Opryskliwa, pragmatyczna i burzycielska postawa Bazarowa nieustannie zderza się z wysublimowanym, arystokratycznym i opartym na zasadach ego Pawła. Wzajemna nienawiść eskaluje aż do pojedynku.

Paweł Pietrowicz, zobaczywszy, jak Bazarow całuje Fienieczkę, wyzywa go na pojedynek pod pretekstem rzekomych różnic ideologicznych.

Choć Bazarow nie wierzy w miłość ani romantyzm, zaczyna żywić gwałtowną i bolesną namiętność do Anny; Anna natomiast, mimo że ulega jego urokowi, odrzuca go, by nie burzyć swojego spokoju.

W pokoju hotelowym Bazarow przy oknie z furią i pasją próbuje przytulić Annę do piersi, po czym wychodzi, uznając swoje uczucia za głupotę.

Początkowo nowe poglądy przyjęte przez Arkadiusza wznoszą mur zawstydzenia i obcości między nim a ojcem; jednak gdy Arkadiusz powraca do swojej prawdziwej tożsamości, ta pełna miłości relacja na nowo się umacnia.

Na początku książki Arkadiusz dodaje ojcu otuchy i obejmuje go, aby rozwiać jego zakłopotanie z powodu Fienieczki i małego Miti.

Arkadiusz wychodzi z cienia Odincowej i dostrzega cichą, lecz inteligentną naturę Katii. Katia subtelnie nim kieruje i uwalnia go spod wpływu Bazarowa.

Siedząc w cieniu drzewa w ogrodzie w Nikolskoje, Arkadiusz wyznaje jej miłość, a Katia z uśmiechem przyjmuje jego oświadczyny.

Mikołaj, obawiając się różnicy statusu społecznego oraz swojego starszego brata, nie potrafi sformalizować tego związku; Fienieczka darzy go jednak nieskończoną miłością i szacunkiem. W końcu stają się sobie równi.

Za radą Pawła po pojedynku Mikołaj wreszcie zbiera się na odwagę i decyduje się na oficjalny ślub z Fienieczką.

Paweł dostrzega w Fienieczce podobieństwo do księżnej R., którą darzył niszczycielską miłością i którą utracił. Trzyma się od niej z daleka, a zarazem skrycie żywi do niej pełną szacunku, opiekuńczą miłość.

Ranny po pojedynku Paweł, patrząc na Fienieczkę, mówi: „Jakże ona przypomina księżną R...”, po czym nalega, by brat ożenił się z Fienieczką.

Ojciec niemal ubóstwia syna, wierzy, że wyrośnie na wielkiego człowieka, lecz z powodu szorstkości i chłodu syna zmuszony jest ukrywać swoje uczucia.

Wasilij Iwanowicz napomina żonę Arinę, by nie naprzykrzała się synowi, i sam powstrzymuje czułe słowa, by go nie irytować i nie wypłoszyć z domu.

Anna wywiera na Katię niewidoczną, lecz ciężką presję. Katia pozostaje zastraszona w cieniu siostry, jednak w głębi duszy szuka sposobów na wyzwolenie się z tej zależności.

Katia wyznaje Arkadiuszowi, że z powodu siostry czuje się bardzo samotna i gdyby pojawił się dominujący kandydat na męża, który chciałby ją stłamsić, odrzuciłaby go, byle tylko zachować niezależność na wzór siostry.

Bazarow traktuje ją jak miły, uroczy obiekt i zbliża się do niej z nihilistyczną swobodą; Fienieczka, choć nieco się boi, w jego obecności czuje się swobodnie.

Rano w altanie z bzami Bazarow, pod pretekstem wąchania róż, pochyla się i całuje w usta spłoszoną Fienieczkę.