Karakterler

Hacı İlhami Efendi (Imam z Sinekli Bakkal)

Imam dzielnicy Sinekli Bakkal i dziadek Rabii. Doświadcza religii i narzuca ją całkowicie poprzez pojęcia piekła, zakazów, strachu i grzechu. Wychował swoją córkę (Emine) i wnuczkę (Rabię) w tej mentalności, używając bicia i zastraszania. Jest z natury człowiekiem bardzo skąpym; osobiście zbiera pieniądze zarobione przez Rabię za recytację Koranu. Symbolizuje surowe, nietolerancyjne i egoistyczne oblicze religii w społeczeństwie.

Halide Edib Adıvar

Halide Edib Adıvar urodziła się w Stambule w 1884 roku. Jej ojciec, Mehmed Edib Bey, był sekretarzem na dworze sułtana Abdülhamida II; matkę, Bedrifem Hanım, straciła bardzo wcześnie – zmarła na gruźlicę. Dzieciństwo spędziła w Beşiktaşu, w domu babki; po latach nada swoim wspomnieniom nazwę tego domu, Mor Salkımlı Ev. Prywatni nauczyciele uczyli ją języków, literatury i muzyki, a w 1901 roku ukończyła Amerykańskie Kolegium dla Dziewcząt w Üsküdarze. W tym samym roku wyszła za mąż za matematyka Saliha Zekiego; małżeństwo skończyło się rozwodem. Po nastaniu drugiej ery konstytucyjnej zaczęła pisać w dzienniku „Tanin”; jej teksty o edukacji i prawach kobiet ściągnęły na nią ostrą wrogość, a w czasie zajść 31 marca musiała na pewien czas wyjechać do Egiptu. Po powrocie uczyła, pracowała jako inspektorka szkolna i założyła Towarzystwo Podniesienia Kobiet. W Seviye Talip i Handan na pierwszy plan wysunęła życie wewnętrzne swoich bohaterek. W 1919 roku, po zajęciu İzmiru, przemówienie wygłoszone na wiecu na placu Sultanahmet rozniosło jej nazwisko po całym kraju. Rok później przeszła do Anatolii, objęła stanowisko w sztabie Frontu Zachodniego i otrzymała stopień kaprala. Ślad tych lat noszą Ateşten Gömlek i Vurun Kahpeye. W 1926 roku wraz z mężem Adnanem Adıvarem opuściła kraj i czternaście lat mieszkała w Anglii i Francji; Sinekli Bakkal napisała najpierw po angielsku, wersję turecką ogłosiła w 1936 roku. W 1939 roku wróciła do kraju i utworzyła katedrę filologii angielskiej na Uniwersytecie Stambulskim; w latach 1950–1954 zasiadała w parlamencie jako posłanka z İzmiru. Świadectwo lat walki narodowej zebrała w książce Türk'ün Ateşle İmtihanı. W powieściach łączyła analizę duszy z obserwacją społeczną i dała tureckiej prozie bohaterki stojące w środku polityki. Zmarła w Stambule 9 stycznia 1964 roku.

Peregrini (Osman)

Syn szlachetnie urodzonej Hiszpanki, Peregrini jest muzykiem, który niegdyś był księdzem Kościoła katolickiego, lecz po zbuntowaniu się przeciwko dogmatom i ekskomunice osiadł w Stambule. Nosi w sobie sceptycyzm, racjonalizm i artystyczne namiętności kultury europejskiej. Poznaje Rabię podczas muzycznych i filozoficznych rozmów z Vehbim Dedem; zakochuje się w jej krystalicznym głosie oraz charakterystycznej dla Wschodu rezygnacji. Aby się z nią ożenić, przechodzi na islam, przyjmuje imię Osman i poddaje się woli Rabii, która nalega, by zamieszkali w Sinekli Bakkal.

Rabia

Jedyna córka Tevfika i Emine. Wychowana pod surową presją religijną matki i dziadka (imama), w bardzo młodym wieku została hafizką. Potajemnie odziedziczyła artystyczną duszę i radość życia po swoim ojcu, Tevfiku. Osiąga szczyty swoich możliwości artystycznych, pobierając lekcje muzyki od mistrzów takich jak Vehbi Dede i Peregrini. Żyje w dwóch różnych światach: między rezydencją Selima Paszy a ulicą Sinekli Bakkal. Jej głęboka miłość do wygnanego ojca i przywiązanie do wartości stanowią fundament jej charakteru. Poślubiając Peregriniego, zachodniego pianistę, personalizuje w swoim życiu syntezę kultur Wschodu i Zachodu.

Selim Pasza

Budzący strach Zaptiye Nazırı (Minister Policji) epoki Abdülhamida II. Jest związany absolutną lojalnością wobec państwa i sułtana. Jako protektor opresyjnego reżimu torturował i zsyłał na wygnanie wielu ludzi (w tym Tevfika). Jednak za jego dzikim i przerażającym obliczem politycznym kryje się w zaciszu własnej rezydencji człowiek kulturalny, sprawiedliwy i elegancki. Gdy dowiaduje się, że jego jedyny syn Hilmi jest Młodoturkiem (konstytucjonalistą-buntownikiem), staje się surowym mężem stanu, który nie waha się zadenuncjować nawet własnego syna.

Tevfik (Kız Tevfik)

Sklepikarz w dzielnicy Sinekli Bakkal, którego prawdziwym zawodem jest aktorstwo w teatrze cieni (Orta Oyunu, gdzie odgrywa role kobiece/zenne) oraz lalkarstwo w Karagöz. Z powodu swojej niesfornej, niepokornej natury jego małżeństwo z córką imama, Emine, zakończyło się fiaskiem. Ponieważ posiadał dokumenty polityczne Hilmi Beya, który był związany z Młodoturekami, nieświadomie został wciągnięty w politykę i zesłany na wygnanie (do Damaszku). Po ogłoszeniu Drugiego Okresu Konstytucyjnego powraca do dzielnicy jako „bohater wolności”. Jego córka, Rabia, jest jego oczkiem w głowie i darzy ją bezgranicznym współczuciem.

Vehbi Dede

Członek zakonu mewlewitów, małomówny mistrz muzyki i derwisz. Odkrywa talent Rabii, gdy daje lekcje muzyki w rezydencji Sabiha Hanım. Jest osobą, która przekształca rozumienie religii, jakie Rabia otrzymała od swojego surowego dziadka, w religię miłości i tolerancji. Łączy go głęboka przyjaźń z Peregrinim; reprezentuje wschodnie rozumienie tolerancji, jedności i mistycyzmu. Jest zawsze kojącym, przewodnim światłem podczas kryzysów w życiu Rabii.